Arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving kunnen op veel verschillende manier worden aangevlogen, blijkt. Zo kwam er op Psychology Today een artikel langs met de titel: Overqualified Job Seekers Unite. Lekker militant, zo van ‘Arbeiders aller landen, verenigt u’. Maar even gelezen, want met de werkloosheid tegenwoordig is dit wel een (veel) voorkomende situatie.
‘U bent overgekwalificeerd’ klinkt redelijk onschuldig en alsof de brenger van de boodschap het beste voor heeft met de overgekwalificeerde. Maar vaak is het een argument voor werkgevers om iemand af te wijzen, waarbij de eigenlijke reden is: te oud…
Ik ga jullie hier niet vervelen met verhaaltjes over de arbeidsmarkt die vergrijst en hoe werkgevers die deze groep veronachtzamen uiteindelijk van een koude kermis gaan thuiskomen. Want ik weet helemaal niet zeker of dat wel het geval gaat zijn. Werkgevers kunnen uiterst inventief zijn als het gaat om redenen voor het weigeren van iemand die ze gewoon niet willen. Of dat slim is, is een tweede. Maar goed, misschien hebben we niet altijd genoeg begrip voor zo’n werkgever die bij iedere kandidaat denkt: “Is this person my next nightmare?”
Het artikel staat vol met allerlei tips en adviezen en tussen de regels door kun je argumenten lezen waarom het aannemen van een ‘overgekwalificeerde’ medewerker-op-leeftijd niet ‘problematisch’ is, maar juist een uiterst verstandige keuze: meer waar voor je geld, geen gedoe met gevaarlijke sporten of zieke kinderen, de kans om een complete afdeling verder te brengen met zo veel ervaring aan boord… En zelfs als ze na twee jaar weer vertrekken omdat de baan toch niet ‘uitdagend’ genoeg is: dan heb je er in elk geval veel profijt van gehad – en wie zegt dat jonkies niet óók na twee jaar vertrekken?
Maar het mooiste advies aan die bejaarde, overgekwalificeerde en té vaak afgewezen kandidaat vond ik deze zin: “Keep up with trends, but don’t try to be what you’re not.” Misschien levert het je niet direct die baan op, maar het houdt in elk geval je zelfrespect overeind.
