Vorige week werd ik opgeschrikt door het bericht dat Tempo-Team en het blad Margriet de handen ineen hebben geslagen om de 1,4 miljoen vrouwen in dit land die nog niet aan het werk zijn, aan de slag te krijgen. Onder de naam Work4Women bieden zij banen aan die goed te combineren zijn met “de zorg voor het gezin”. Daarnaast wordt voorzien in “begeleiding en ondersteuning bij praktische problemen, zoals het vinden van kinderopvang”.
Het klinkt allemaal sympathiek. Maar het eerste wat ik dacht, was: “Het zal toch niet waar zijn?!”
Ik kan het hele rijtje wel weer opsommen: minder dan de helft van de vrouwen in dit land kan voor zichzelf zorgen; vrouwen hebben niet voldoende invloed in de top van bedrijven; de verdeling van werk en zorgtaken is nog steeds scheef. Het klopt niet, maar we krijgen het blijkbaar niet voor elkaar.
Help wanted
De vraag is alleen wel: waar ligt dat aan? Ligt dat aan de buitenwereld die tegenwerkt? Ligt het aan vrouwen zelf? En belangrijker nog: wat kan er tegen gedaan worden? En dan kan ik met de beste wil van de wereld niet bedenken waarom er – na die vermaledijde vacaturebank voor vrouwen – nu een dergelijke samenwerking moet worden opgetuigd. Het is pappen en nathouden. Het is ongewenste beeldvorming. Het is een commerciële truc.
Dit land heeft de afgelopen jaren geleden onder een kabinet dat op de een of andere manier volop de ruimte kreeg om z’n eigen bemoeizuchtige geloofsovertuigingen aan ons op te dringen. Onder het mom van ‘keuzes’. Maar daardoor stimuleren allerlei fiscale en andere omstandigheden – zoals de kosten en de beschikbaarheid van kinderopvang – vrouwen juist om niet aan het werk te gaan. Want het “levert niet genoeg op”. Alsof het daarom gaat. En als een relatie eindigt, hoeft een vrouw – die soms jarenlang niets heeft uitgevoerd – alleen maar een hand op te houden en haar ex mag nog twaalf jaar voor haar zorgen (mijn eergevoel laat dat niet toe en je zal die ex maar zijn).
Het veranderen van regels zou dan ook wel eens veel meer effect kunnen hebben dan allerlei mutsige initiatieven. Als niet-werken geld kost, komt misschien inderdaad het moment dat mannen hun vrouwen de arbeidsmarkt op schoppen. Of nog beter: dat vrouwen dat zelf doen. Geen werk voor vrouwen, maar gewoon werk voor mensen. Work4People!
Andere artikelen van Annemarie:
- Recruitment: Recruitmentsystemen: wie doen er allemaal mee?
- HRM: Flex in de zorg – of beter nadenken?
- AMC: Bannering is (ook) niet dood
- Social Media: Wanneer ben je géén ambtenaar?
- HRM: HR laat zich de kaas van het brood eten
