Ik heb een leuke suggestie voor de eerste maandag na de zomervakantie. Een originele manier om je medewerkers eens flink te motiveren! Het gaat als volgt: je roept al jouw mensen bij elkaar en zegt vervolgens “Deze maand betaal ik jullie geen salaris. Laat eerst maar eens zien of je wel presteert, deze maand is het No Cure No Pay maand!”.
Ben benieuwd wat de reacties zijn!
Zo lang als ik actief ben dit vak, staat het thema No Cure No Pay op de agenda. Toen ik in 2005 met mijn bedrijf lid werd van wat toen nog de OAWS heette, moest ik op straffe van royement zweren dat mijn onderneming nooit op basis van NCNP zou werken (en terecht). In de afgelopen jaren is temidden van de crisis zo’n beetje iedereen op basis van NCNP gaan werken, ook OAWS-leden, mogelijk met een paar uitzonderingen. Tekenend was het nationale Recruitment Debat waar ik onlangs was. Daar staken van de 300 aanwezigen maar 3 mensen hun hand op toen gevraagd werd wie er niet op basis van NCNP wilden werken. Waaronder ik. Was ik nou gek?
Toen ik onlangs begon met bloggen, wilde ik daar eens een snedig stuk over produceren. Voor ééns en voor altijd zou ik wel eens even uitleggen waarom het een idioot concept is, een belediging van ons vak. Het stoom kwam alweer uit mijn oren! Het moest maar eens afgelopen zijn!
Toen ik mijn vrouw gisteren vertelde dat het maar niet lukte om er een leesbaar leuk stuk van te maken en dat ik vooral aan het fulmineren en preken was met een sterk chagrijnige, knorrige ondertoon, had ik in de gaten dat mij iets anders te doen stond. Het vlammende, boze betoog kwam er dus niet, alle 1441 woorden die ik al had klaarstaan gingen de digitale prullenbak in.
Blijkbaar zit het erg hoog en moest ik nog maar eens op zelfonderzoek uit. Een frisse wandeling over de weekmarkt hier in Zutphen bracht het inzicht. Mijn boosheid ging vooral over mijn eigen beeld van ons vak. Een oude opvatting zit mij in de weg!
Tot voor kort heb ik mijzelf nooit headhunter willen noemen; ik vond het een vreselijk, besmet en groezelig woord, alsof ik een halve zool ben die anderen in het holst van de nacht met een speer besluip om ze met geweld te dwingen een andere baan te accepteren. Zo’n makelaarstype met maatpak en cognackleurige schoenen. Stiekem, geheimzinnig en vooral hush hush. Onetisch, mag niet, kan niet. En ga zo maar door. En dat ik daar dan mee geassocieerd zou worden, dat was natuurlijk al helemaal niet aan de orde.
Bijna 10 jaar verder heb ik geleerd dat ons vak precies dat is: een vak! Op de vraag van mensen “of ik misschien nog iemand ken die zou kunnen passen op een functie als…..” citeer ik dan ook steevast Inspector Clouseau “ It is my business to know….” Alsof je de slager vraagt of ‘ie toevallig nog een stukje vlees heeft liggen!
Het heeft even geduurd voordat ik zelf mijn vak en mijn visie erop serieus ging nemen: het is hard werken, vraagt om zeer specifieke competenties, geduld en een hoge frustratietolerantie. Mijn klanten en collega’s vinden dat ik over die competenties beschik. En juist dat heeft mij op het verkeerde been gezet; iets wat je goed kunt, vind je heel normaal, dat voelt niet als werken. Dat heeft vast te maken met de opvatting die ik lang heb gehuldigd dat werken gepaard moet gaan met bloed-zweet-en-tranen. Uitgeput moet je zijn! Leeg, op, gevloerd. Anders is het geen werken. Tsja, en als je die weg hebt moeten bewandelen om jezelf ervan te verwittigen dat je een professie uitoefent, dan wil je ook maar wat graag door anderen serieus genomen worden. En daar past No Cure No Pay niet bij.
Zo simpel is het!
Misschien moet ik potentiële klanten die vragen of ik op No Cure No Pay basis wil werken wel de tegenvraag stellen; wilt u deze maand ook gratis voor uw baas werken? Ben benieuwd wie er ja zegt! De HR-Directeur die dat aan durft, daag ik bij deze uit: U en uw team één maand NCNP en dan doe ik mee…..!
PS: Weet je het nog, die dialoog uit ‘The return of the Pink Panther”?:
Quote:
Col. Sharky:
[after examining the scene of stolen Pink Panther, Clouseau notices the wire on the floor] Very ingenious.
Police Chief Lundallah:
[annoyed] He pulled himself across the floor. Clouseau: He did?
Police Chief Lundallah:
How else could he have avoided our radar field?
Clouseau:
Yes, how else. Hmm. Of course he would have needed a very slippery floor to do that.
Police Chief Lundallah:
Therefore, the wax.
Clouseau:
The wax? AGHH! [Clouseau steps on the wax and falls to the floor]
Col. Sharky:
Are you alright, Inspector?
Clouseau:
[on his knees] Of course Im alright. Im… examining the wax. [sniffs the wax on the floor]
Clouseau:
Have you taken a sample of this wax?
Police Chief Lundallah:
Wax is wax!
Clouseau:
See, this is where you are wrong. Wax is NOT just wax. In this case it is a clue. Domestic wax, Belgian Wax, French Wax, English Wax…
Col. Sharky:
Ah, the Inspector is right. Have the wax tested immediately.
Clouseau:
[grabing the mechanical arm from the jewel stand] It is my guess that you will find it is English wax.
Police Chief Lundallah:
Why? Clouseau: Because your thief is an Englishman.
Col. Sharky:
How do you know that?
Clouseau:
It is my business to know that. He is Sir Charles Phantom, the notorious Lytton.
Police Chief Lundallah:
The Phantom?
Clouseau:
Yes, one and the same. [the mechanical arm grabs Clouseauss crotch]
