In Nederland zijn bijna 900 actieve echte vacaturesites en meer dan 10.000 vacaturesites waar twee of meer werkgevers hun vacatures aanbieden, concludeert Intelligence Group. In totaal zijn er dus zo’n 11.000 plaatsen waar vacatures kunnen worden achtergelaten. Er zijn 392.000 werklozen in Nederland en – ervan uitgaand dat 5% van de werkenden actief een andere baan ambieert – 375.000 zoekers.
In totaal zijn er dus 767.000 mensen op jacht naar een andere baan en samen delen ze 11.000 websites. Per website zijn dat gemiddeld 69 vacaturezoekers. Ligt het aan mij of is dat echt bizar?
Want naast de 900 vacaturesites – inclusief de verticale zoekexemplaren, vaak on-actueel ook – zijn er nog de ‘werkenbij’-sites van de verschillende organisaties. Voor de gemiddelde baanzoekende is dat geen bos meer, maar het Amazone-regenwoud (dat zeven miljoen vierkante kilometer groot is, voor wie het weten wil). Het is dus geen wonder dat je daardoor geen boom meer ziet.
Die gemiddelde baanzoekende heeft het dan ook opgegeven. Die is de afgelopen jaren niet méér, maar minder bronnen gaan gebruiken om een andere baan te zoeken. En dat geldt in dit geval niet voor het verguisde middel print: “Ook de moderne kanalen, zoals vacaturesites, en de generieke bronnen, zoals bekenden/netwerk en open sollicitaties, worden gemiddeld genomen minder gebruikt”.
Hongerig
Ook hier stemmen mensen blijkbaar met de voeten. Wat mij erg verstandig lijkt. Want er zijn ongetwijfeld vele aanbieders die volledig te goeder trouw zijn en graag een goed product willen leveren. Klanten oprecht willen helpen. Maar er zijn er ook veel die – hongerig naar geld – vooral willen verdienen aan klanten die geen idee meer hebben waar ze hun vacatures nog met enige kans op succes kunnen achterlaten en die met hun zogenaamde oplossingen slechts bijdragen aan de chaos en onoverzichtelijkheid. Teveel zijn het mooie verkoopverhalen die uiteindelijk leiden tot financiële addertjes of gewoon nul resultaat.
En lang kan dat natuurlijk ook niet meer goed gaan. Leve het vrije-marktmechanisme, waarbij wat niet werkt of geen toekomst heeft, vanzelf verdwijnt. Maar van mij mag het wel een beetje opschieten, die shake out. Want met de komst van wéér een nieuwe loot aan de stam hebben we er opnieuw keuzestress bij.
Meer lezen van Annemarie Stel? Annemarie schreef ook:
- AMC: Employer branding is hot
- Arbeidsmarkt: Zorg, zorg, zorg
- HR: HR heeft het maar moeilijk
- AMC: De toekomst van een vak
- Arbeidsmarkt: De jeugd van vroeger en tegenwoordig
Een bijzonder helder artikel en een juiste stelling. Of er werkelijk een ‘shake out’ zal komen valt natuurlijk te bezien. Hiervoor zijn een paar redenen aan te wijzen.
HNW [Het Nieuwe Werken]
Dat wat het HNW word genoemd is allerminst nieuw. Het is namelijk het verbeterd en doelgerichter toepassen en gebruik maken van IT en IT componenten.
Dit brengt met zich mee dat je vanuit ‘een achterkamertje’, zonder overhead of noemenswaardige kosten, HR en Recruitment denkt te kunnen bedrijven. Controle en regulering individueel is wat dat betreft allen al, erg moeilijk.
Het internet
Het is verdraaide eenvoudig een website te [laten] bouwen tegenwoordig. Een naam is zo bedacht en een domeinnaam in enkele minuten operationeel. Ook hier kan er niets worden gereguleerd, het is immers een vrije wereld.
Sociale Media
Door menig een wordt de sociale media gepropageerd als doelmatig middel voor o.m. Recruitment en HR. Niets is minder waar. Het is een bijzonder vluchtig medium blijkt vaak die alleen maar bijdraagt aan verdere vervluchtiging. De ticket parades die je ervaart als je bijvoorbeeld alleen even naar twitter kijkt, #banen, #werk, #IT, #Vacature, ik noem er even een paar
Kwaliteit en Realiteit
Menig professional heeft al enige tijd door dat het ‘spammen’ van CV’s, alleen maar in het nadeel werkt. Je inschrijven in allerlei databases op jacht naar een baan, werkt dus vrijwel niet.
Daarnaast, er is een beeld ontstaan dat er in de markt regelrecht sprake is van spook cv’s of aanvragen die domweg niet kunnen worden ingevuld omdat de ‘wensen’ van de klant niet reëel zijn.
Onbetrouwbaarheid troef
Het grootste probleem vormen dan de gehanteerde statistieken. Vrijwel niemand weet waar de cijfers vandaan komen en hoe betrouwbaar die zijn. De interpretatie is dus maar helemaal hoe het betreffende muntje moet vallen voor die of gene.
Regulering?
Is er baat bij regulering vanuit de overheid? Zakelijk gezien wil de overheid steeds minder bemoeienissen met de samenleving en de zakelijke markt. Steeds meer regels worden ogenschijnlijk opgeheven. Dat beeld an sich is volkomen onterecht daar de regels die worden opgeheven alleen maar gemeten worden aan a] constructief of niet en b] strijdigheid met de Europese regelgeving.
Anemarie Stel legt de vinger heel terecht op een ‘stinkende wond’. Er zal hoogst waarschijnlijk geen shake out komen door de brede ‘goedkope’ mogelijkheden die ‘Recruiters’ hebben ‘cowboy’ te kunnen spelen.
Me dunkt dat er een schone taak voor menig HR specialist is weggelegd eens goed na te denken over zelfregulering maar buiten dat, ook een veel betere kennis verbetering van de betreffende beroeps categorie. Nog te vaak wordt HR gezien als een ‘doorgeefluik’ . Vrije marktwerking? Mooi, maar als we kijken naar de kosten voor bedrijfsleven en professionals en de wegvloeiende kennis, dan is het aan de HR hier ook een agenda punt van te maken voor het management.