Openheid is mooi. Openheid is goed. Maar waar ligt de grens tussen openheid en schaamteloosheid? “Het individu hoeft zich niet meer te schamen voor zijn perversiteit, de technologie fluistert hem in het oor dat hij juist pervers moet zijn”, zegt Abdelkader Benali in nrcnext van 5 september.
Tijdens de SJP-jurydag dinsdag raakte ik in één van de (rook)pauzes verzeild in een discussie over de vraag of het wel of niet normaal is om – zeker als ‘zelfstandige professional’, altijd op zoek naar nieuwe opdrachten – op bijvoorbeeld Twitter je opdrachtgevers met naam en toenaam te vermelden. “Ik mag een klus gaan doen bij organisatie X”. Of “Net een geweldige workshop geleid bij organisatie Y”. Kan dat?
Ik vind dat persoonlijk niet discreet. Ik vind dat een hoog gehalte hebben van: “Kijk mij eens goed bezig zijn dat ik voor deze organisatie werk!”. Mijn verleden zit me hierbij natuurlijk dwars. Als (40+ ex-)ambtenaar, doordesemd van bescheidenheid, geschoold in zelfrelativering en volledig doordrongen van het belang van integriteit, kon ik het indertijd moeilijk verdragen dat leveranciers over de rug van de Rijksoverheid goede sier maakten met hun eigen successen of met überhaupt het feit dat ze voor deze organisatie mochten werken. M’n eigen ‘brand’ uitdragen via opdrachtgevers, stuit dan ook op een – zeer persoonlijke – weerstand.
Trots
Hou me ten goede, ik ben trots op mijn opdrachtgevers. Trots op wat ik voor ze kan bereiken en – vooral – wat ze zelf aan het bereiken zijn. Maar ik krijg de kriebels van mezelf als ik bij een klant ben en denk: gut, laat ik hier ‘s inloggen via Foursquare. Of om te twitteren dat ik zo’n enormleuk/inspirerend/whatever gesprek heb gevoerd bij gemeente X of instelling Y. Ik heb het geprobeerd, maar het voelt niet goed. Ik doe het dan ook niet meer. Maar gisteren werd ik met deandere kant geconfronteerd, toen één van m’n medejuryleden zei: “De meeste klanten vinden het alleen maar leuk als je er wat over zegt”.
En nu ben ik dus in verwarring. Als ik klanten een plezier kan doen, graag. Maar bewijs ik mezelf een dienst? Ik denk maar: goede wijn behoeft geen krans en als ik slechte wijn ben, ach… Dan loopt het vanzelf een keer mis, want ‘bad news travels fast’. Dus nu heb ik bedacht: misschien moet ik het gewoon aan de klant vragen. Maar eigenlijk… Nee, ik denk dat ik discreet blijf. Tenzij ik opdracht krijg.
Meer lezen van Annemarie Stel? Annemarie schreef ook:
AMC: Hoe breng ik mijn referralprogramma om zeep?
Recruitment: Wat is dat toch met het recruteren van passieve kandidaten?
Arbeidsmarkt: Werken in de zorg: geen gein aan
Recruitment: De fietsende recruiter
Social Media: Sociale recherche
Recruitment: Waar blijft de shake out onder vacaturesites?
