Vorige week stond er een bericht in De Gelderlander, waarin melding werd gemaakt van het plan van Minister Verhagen om de duur van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd niet langer te maximaliseren op 3 jaar of maximaal 3 op elkaar aansluitende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd.
Verhagen wil daarmee meer flexibiliteit bereiken in de arbeidsmarkt.
Al eerder heb ik in mijn columns geschreven, dat de Nederlandse overheid uitblinkt in het bedenken van onsamenhangende arbeidsmarkt maatregelen; dit is helaas weer een sprekend voorbeeld. Verhagen bevestigt met dit idee, dat hij geen enkele notie heeft over hoe de arbeidsmarkt op dit moment functioneert, en zeker ook niet hoe de arbeidsmarkt zich in de (nabije) toekomst zal ontwikkelen.
De door hem bepleitte flexibiliteit zal alleen al ontstaan door de toenemende krapte in de arbeidsmarkt. Het hoogtepunt daarin wordt bereikt in 2020. We zullen ook gaan ervaren dat arbeidsrelaties meer en meer flexibel worden. Naast nog een beperkt aantal werkenden in vaste dienst bij een werkgever, zal het merendeel van de werkenden op flexibele basis werkzaam zijn: uitzendkrachten, payrollers, en ZZP-ers.
Waar de arbeidsmarkt nu direct behoefte aan heeft, is het aan het werk krijgen en houden van de zogenaamde “ouderen”; de 45 plussers. Veelal ervaren mensen die werkgevers veel te bieden hebben. De vooroordelen die tegen deze groep bestaan, zijn door onderzoek allang naar het rijk der fabelen verwezen.
Verhagen, en iedereen binnen het kabinet en de Tweede Kamer, doet er goed aan eindelijk eens wat verder te kijken dan naar arbeidsmaatregelen die misschien wel “lekker bekken” maar geen zoden aan de dijk zetten. Dagelijks komen er in de media weer voorbeelden voorbij van bezuinigingsmaatregelen die voor de arbeidsmarkt funest zijn. Als minister van economische zaken zou Verhagen juist daarop zijn aandacht moeten richten.
Meer lezen van Simon Stoltz? Simon schreef ook:
HRM: Duurzame inzetbaarheid: onzin?
Arbeidsmarkt: Nieuwe Werken verplicht invoeren?
Arbeidsmarkt: Twitterverslaving kost geld
HRM: Weg met Human Resources!
Arbeidsmarkt: De Ziektewet-politie
Ik begrijp het punt dat de auteur wil maken, maar toch ben ik het niet helemaal eens. Een minder rigide contracten-cyclus kan wel degelijk meer mogelijkheden op de arbeidsmarkt bieden. Een mogelijkheid tot een contract van 7 of 10 jaar vind ik persoonlijk een charmant idee. Dit idee brengt natuurlijk weer andere uitdagingen met zich mee, maar die uitdagingen zijn er om aan te gaan. Niet alleen ‘de arbeidsmarkt’ moet aan grotere flexibiliteit wennen, maar de hele samenleving moet daarop gaan inspelen.
En wat die vooroordelen tegen ‘ouderen’ betreft: mijn ervaring is dat die toch nog regelmatig bevestigd worden. De ouderen moeten zeker deelnemen aan het arbeidsproces, maar ook daar is anders denken nog een uitdaging: flexibele contracten, job rotatie, demotie – zomaar wat voorbeelden van zaken waar je bij 45+’ers in mijn ervaring (nog) niet mee hoeft aan te komen. In branches als call centers of de zorg is inzet van 45+’ers ondanks het banen-aanbod een probleem als de doelgroep de veranderende arbeidsmarkt zelf nog niet omarmd heeft. Desalniettemin: mooie tijden en mogelijkheden!