Het zijn de weken van het employer brand.Vorige week vond in Amsterdam het event rondom ‘het Nieuwe Employer Brand’ plaats en deze week wordt bij de Magneetuitreikingen tijdens de Employer Branding Experience óók (weer) aandacht besteed aan dit onderwerp, in de vorm van een Magneet voor Employer Brand. Die was sinds 2005 niet meer uitgereikt.
Eén van de conclusies uit het onderzoek rondom ‘het Nieuwe Employer Brand’ is dat het niet gaat om de vraag hoe hoog je in allerlei lijstjes staat, maar of het beeld dat van je organisatie bestaat wel onderscheidend en passend bij je identiteit is. Je kunt je afvragen hoe nieuw die conclusie is, maar hij lijkt me wel juist en alles wat kan helpen om dit land van de lijstjesgekte te genezen, is wat mij betreft welkom. Maar dat – oude of nieuwe, het is me om het even – employer brand, waar gaat dat nou over?
Volgens (Belgisch) onderzoek heeft investeren in het werkgeversmerk voor veel organisaties als belangrijkste doel: preferred employer worden. Dat riekt weer verdacht veel naar ‘lijstjes’. Ik vraag me af wat er gebeurt als iedereen zich uit de naad werkt om preferred employer te worden en het lukt ook nog. Staat iedereen straks op 1…? Wat heb je er in dat geval dan aan? Gelukkig zegt 14% dat er aan het employer brand gewerkt wordt om de werving te verbeteren en de juiste mensen aan te kunnen trekken. Dat lijken me in elk geval een stuk praktischer en in elk geval beter meetbare doelen.
Gewoon een goede werkgever zijn
Hoewel ik verheugd ben over alle aandacht voor het onderwerp, denk ik dat we er ook mee moeten uitkijken. Employer branding is geen garantie voor instant wervingssucces. “The proof of the pudding is in the eating”, zegt een Engels spreekwoord. Die pudding kan er nog zo smakelijk uitzien, als hij vies smaakt, blijft hij in het koelvak staan. Evenzo voor dat werkgeversmerk; al geef je nog zoveel geld uit aan een mooi verhaal, als de werkelijkheid minder mooi is, houdt het al gauw op. Een bedrijf als Google geeft bijzonder weinig geld uit aan arbeidsmarktcommunicatie, maar staat bekend als een gaaf bedrijf om voor te werken. En waar het om gaat: maakt dat ook waar.
Laten we dus ophouden met allemaal te streven naar het worden van een ‘preferred employer’ en gewoon goede werkgevers worden. ‘Goed’ in de zin van: passend bij de wensen van degenen die je nodig hebt, want uiteindelijk zijn er erg veel potjes en ook erg veel dekseltjes. Weet dus wat je doelgroep belangrijk vindt en hou er rekening mee. Dat is – zeker onder de huidige omstandigheden – al een heidense klus.
En dan doe ik tot slot nog een duit in het zakje van deze discussie in de vorm van de – geüpdate – ‘special’ over het onderwerp. Hierin vind je ook de links naar de genoemde evenementen.
Meer lezen van Annemarie Stel? Annemarie schreef ook:
AMC: Employer branding voor ZZP’ers – voor elk wat wils?
Recruitment: Samen optrekken bij recruitment in de zorg, maar hoe?
Arbeidsmarkt: De arbeidsmarkt is dubbel
Recruitment: Is recruitment niet vernieuwend?
Recruitment: Hoezo, moeilijk vervulbare vacatures
Arbeidsmarkt: Het Nieuwe Werken: Wie moet er flexibel zijn?!
Arbeidsmarkt: Wanneer houdt die generatieflauwekul op?
AMC: “Wij willen iets met arbeidsmarktcommunicatie”
