Wanneer ik zwerfvuil tegen kom in de vrije natuur en op straat, vraag ik me meestal af, wat ik er nu aan doen kan, behalve het oprapen en opruimen. Meestal kom ik uit bij educatie. Het liefst zou ik een lesprogramma ontwikkelen voor kinderen op de basisschool om hen uit te leggen wat de impact is op onze leefomgeving wanneer we al ons vuil maar rond laten slingeren. Wanneer je kinderen bewust maakt, heeft dat een enorme reikwijdte, want kinderen voeden hun omgeving op en niet voor niets is het gezegde: ‘jong geleerd, oud gedaan’. Toch is er een maar. Iedereen die ergens hart voor heeft en een ‘probleem’ als uitdaging beziet en een oplossing zoekt, komt uit bij educatie.
De echte doorzetters ontwikkelen zo’n lespakket en bieden het aan in onderwijsland. Daar ontstaat bijna een nieuw probleem, het is maar net hoe je het wilt zien. Docenten komen om in de lespakketten en moeten keuzes maken. Eigenlijk worden ze voor het karretje gespannen van ons wereldverbeteraars, want we willen natuurlijk allemaal dat ze met ons programma aan de slag gaan.
Sowieso geloof ik dat het lespakket dat de docent kiest om te behandelen, het beste werkt wanneer het goed aansluit bij het gedachtengoed van de docent. Wanneer die er zelf enthousiast over is, kan hij of zij het het beste overbrengen. Het gaat er dus niet om welk onderwerp of welke methode, daar hoeven we niet over te discussiëren. Die diversiteit is juist prima. Er zijn gewoon heel veel onderwerpen die kunnen verbeteren door bewustwording en aandacht. Die kinderen steken elkaar weer aan. Niet alleen met ziektekiemen ook in positiviteit, verbeeldingskracht en oplossend vermogen.
Wetgeving
Toch blijf ik nadenken wat ik kan doen om zwerfvuil een vreemd begrip uit de oudheid te laten worden. Ik denk dat cradle to cradle tot wetgeving verheven moet worden. Een technologische kringloop met materialen die steeds hergebruikt worden en een verbruikskringloop met producten die zo ontworpen zijn dat ze aan het einde van hun levensduur de natuur ondersteunen i.p.v. belasten. De nieuwe denkwijzen over gebruik van grondstoffen, duurzame mogelijkheden en bewustwording, kunnen in elke opleiding, een plek krijgen.
Om dit voor elkaar te krijgen, is het belangrijk om samen te werken en steeds mogelijkheden te zoeken die werken omdat ze goed zijn en iets toevoegen. Wanneer dat werkelijk zo is, kan het opgezet worden met eventueel een start subsidie, maar verder kunnen initiatieven zichzelf bedruipen.
Spelen = leren
Hoe kan ik dan toch die kinderen bereiken, ook wanneer het niet via de klas is? Kan ieder kind een gratis kaartje krijgen om met z’n vader of moeder naar een pretpark te gaan? Alleen pretparken die plezier verbinden met bewustwording komen in aanmerking. Het Kröller-Müller museum is een prima voorbeeld. Elk kind in Nederland zou daar eens lekker moeten kunnen rondkijken, spelen, leren en genieten.
Het hele alfabet graag
Al schrijvende, droom ik verder, want om die kinderen te bereiken, wil ik graag dat de volwassenen bewust zijn van hun invloed. Die invloed is enorm en daardoor ook een verantwoordelijkheid van heb ik jou daar. Ik wil dus graag al die volwassenen bereiken, ik wil dat wij met z’n allen gaan zien dat er vele mogelijkheden zijn om wat voor probleem dan ook om te draaien in een kans. Ik wil graag dat mensen die A zeggen, ook B gaan zeggen. Ik wil dat mensen die klagen, vervolgens met een idee voor een oplossing komen. Ik wil graag dat mensen met elkaar praten over mogelijkheden en oplossingen. Er zijn altijd denkers en doeners. En omdat we er met elkaar over praten, komen er prachtige ideeën die anderen dan weer uit gaan voeren. En zo zijn we net als een schoolklas: we besmetten elkaar. Het virus van bewustwording, en bedreigingen zien als kansen om nieuwe dingen te bedenken die de bedreiging omdraaien in verbeteringen, toevoegingen of weglatingen die de wereld mooier maken. Bedreigingen als milieuvervuiling, zwerfvuil en …. vul hier in wat jij belangrijk vindt, zijn de moeite waard om oplossingen voor te vinden en te zoeken. En laten we daarbij vooral diversiteit omarmen. De ene oplossing werkt beter dan de andere, maar we zitten in de schoolklas: we mogen leren.
Hopelijk heb ik jou besmet met de wens om na A ook B en C en D, etc. te zeggen: bedenk een oplossing en praat erover, laat je idee groeien, boetseer eraan.
Soms blijkt een ander idee beter, geeft niks, alleen al het feit dat je je opengesteld hebt voor een oplossing is al winst! Dit is een gezond virus, geniet ervan en deel het met anderen!
Meer lezen van Marina Schriek? Marina schreef ook:
HRM: Vallende blaadjes syndroom
HRM: ‘R’ in de maand
Laat je horen!
Te duur
HRM: Mijn welgemeende complimenten!
HRM: Swingen & blije cellen
Beste Marina,
Ik ben het met u eens dat bepaalde virussen lekker aanstekelijk zijn en met het nodige enthousiasme eenvoudig van mens tot mens zijn over te dragen. Ik ben zelf besmet oorspronkelijk door Peter Smith en ik ben daar nog elke dag blij om… Ik merk dat ook zelf als fanatiek vrijwillig zwerfvuil ruimer (in België). Mensen raken geïnteresseerd, geïntrigeerd en stappen uiteindelijk de drempel over om zelf mee te doen en bijvoorbeeld de straat te helpen poetsen of zwerfvuil te ruimen. Naast diversiteit en de krachtige impuls die kan uitgaan van kinderen -zoals u in uw artikel schrijft en die ik zelf ook “op het veld” zo mag ervaren- speelt in het op gang brengen van deze “beweging” ook nog iets anders een cruciale rol en dat is de “gangmaker”. Bij vele mensen leeft volgens mij wel al een dieper besef dat het zo niet langer kan met het vervuilen van onze leefomgeving en onze aarde maar zij durven niet de eerste stap zetten om er concreet wat aan te gaan doen. Ik denk dat die schaamte toch diep zit geworteld zoals ook Peter Smith in zijn artikels vaak onderlijnt. Mensen zijn bang. En dan heb je iemand nodig die heel dapper en heel gewoon het goeie voorbeeld toont. Nadrukkelijk. Openlijk. Op straat. Een eenvoudig voorbeeld dat makkelijk is te volgen. En dat trekt mensen over de streep. Je voelt ook gauw bij wie je wel en bij wie je niet kan komen aandraven met het milieuverhaal en het grotere plaatje. Sommige mensen ergeren zich gewoon aan de troep en zijn blij als ze kunnen meehelpen om dit op te ruimen. Ik weet zeker dat alle kleine beetjes helpen. Je hebt de denkers die iets uitstippelen, je hebt de doeners die meedoen en uitvoeren. En dat is allemaal prima. Wat de insteek ook is. Samen komen we er wel. Vandaag las ik nog een dergelijk artikel waarin iemand (een duurzame gangmaker) het aldus poneerde : “de nieuwe wereld is op komst”… dat geloof ik ook. Het kan niet anders. Bedankt voor je inspirerende artikel en nog heel veel succes! Eef uit Antwerpen
Hoi EcoEef,
Dank voor je enthousiaste reactie en wat leuk dat je ‘besmet’ bent geraakt door Peter Smith. Ik blog ook weleens op zijn KLEAN site. Peter is meteen een prachtig voorbeeld van iemand die aan de slag gaat en mensen enthousiasmeert.
Groetjes, Marina
Het leuke is dat iedereen de rol kan spelen die op enig moment bij je past. Aanhaker, visionair, gangmaker of meehelper en het is allemaal prima, want zo met elkaar kunnen we dingen voor elkaar krijgen. Het is mooi dat steeds meer mensen bewuster gaan kiezen, dat maakt het niet makkelijker, maar dat hoeft ook niet
Eef, nog even een linkje naar mijn laatste KLEAN blog: http://bit.ly/neushoorn
Over de overeenkomst tussen communicatiemiddelen van neushoorns en die van de moderne mens. De titel: Alle neushoorns schijten op één hoop.