Sinds een paar jaar ben ik weer naar volle tevredenheid aan de slag als interimmer: ik kan prima tarieven hanteren, heb voldoende werk en leuke opdrachten die ik met succes afrond. Regelmatig weiger ik een aanbod tot indiensttreding, maar nu overkomt het mij ook: ik denk na over een baan bij een opdrachtgever. Zal ik solliciteren? Want het is een mooie club, het is veilig, het is een mooie uitdaging, de reisafstand is oké en de collega’s zijn leuk.
Een gedachte die iedere zelfstandige herkent, zeker na het lezen de somberende blogs van Marc Drees. Verschillende gewaardeerde collega’s om mij heen zijn weer in loondienst gegaan. Zijn zij slim of worden ze loonslaaf? Tijd om mijn eigen bestaan als interimmer eens de maat te nemen.
Overweging 1
Volgens mij zijn er drie situaties waarin een bedrijf een interimmer inhuurt. Vaak is het niet lullen, maar poetsen: alles loopt op rolletjes, maar er is een tijdelijk capaciteitsprobleem en er zijn handjes te kort. Maar soms hoor je ook de kreet ‘Houston, we have a problem’: onze vaste medewerker is ziek, overspannen en ga zo maar door, en ze willen dat je je naadloos in de lopende operatie voegt en vooral niet aan knoppen gaat draaien. En de mooiste uitdaging is natuurlijk de opdrachtgever die een werkende oplossing wil: de adviseur moet de situatie oplossen, niet alleen maar analyseren en een oplossingsrichting bedenken. Alle drie situaties die ik heel erg leuk vind. Je wordt uitgedaagd scherp aan de wind te zeilen en toegevoegde waarde te leveren. Zodra je dat niet doet of de organisatie geen probleem meer heeft, eindigt je opdracht. Absoluut een voordeel van het interim leven.
Overweging 2
In nagenoeg iedere klus moet ik als interimmer snel opschakelen. De collega is al uitgevallen, de werkdruk is al te hoog opgelopen en het project is formeel al een maand gestart. Dus snel een beeld vormen van de situatie en het stuur naar je toe trekken. Dit strookt helaas niet altijd met mijn ambitie: ik wil graag de mensen, organisatie en historie goed leren kennen, eerst de diagnose stellen en dan pas het medicijn toedienen en via een projectmatige aanpak werken. Maar eerlijk is eerlijk, het is wel leuk om korte bochten te nemen en snel verandering en resultaat te zien. Mmm, geen duidelijke plus of min in deze overweging.
Overweging 3
Als interimmer je vak beheersen, is cruciaal. Je moet niet alleen beschikken over de juiste technische vaardigheden, maar je moet ook de sociale competenties in huis hebben. Je moet duidelijke expertise bezitten en meerwaarde kunnen bieden aan de klant. Zeker in recruitment, want daar is het net als met voetbal: iedereen heeft er een mening over en verstand van, maar slechts 22 spelers spelen het spel. Nog meer dan tijdens een dienstverband moet je in de hoogste klasse kunnen en willen spelen. Het ligt in mijn karakter om te willen excelleren, dus wederom een punt voor de interimmer in mij.
Overweging 4
Als tijdelijke passant word je binnengehaald voor een meer of minder specifiek geformuleerde klus, maar altijd met de wetenschap dat het in principe iets tijdelijks is. Of zoals ik het ervaar: ik ben enorm gecommitteerd aan de opdracht, het gevraagde resultaat en de organisatie waar ik op dat moment voor werk, maar sta tegelijkertijd met één been al buiten de deur. Daardoor kan ik met verwondering kijken naar de eigenaardigheden van iedere organisatie; als nieuwkomer vallen je nu eenmaal meer dingen op. Daarbij kan je je eigen rol vaak scherper afbakenen en focussen op het afgesproken resultaat. Bijkomend voordeel van deze tijdelijkheid en afbakening is dat ik me minder irriteer aan bepaalde zaken. Maar daarin zit tegelijkertijd ook het bezwaar: sommige rollen passen wat minder goed bij een tijdelijke opdracht en naarmate je langer bij een organisatie werkt, kan je bepaalde zaken toch sneller of effectiever oppakken (als was het maar omdat je de juiste informele route kent). Al met al toch een klein pluspuntje voor het interimmen
Overweging 5
Als interimmer blijf je bij feestjes toch “die van buiten”. Collega’s investeren net even iets minder in jou als ze weten dat je toch weer weg gaat. Absoluut een minpunt voor de interimmer.
Overweging 6
De pecunia’s. Altijd een leuk onderwerp voor tijdens het personeelsfeest. Ik zal er kort over zijn: als interimmer verdien je iets meer, maar dan moet je er wel voor zorgen dat je minstens tien maanden per jaar declarabel bent. En de uren die je in netwerken, administratie en acquisitie steekt, mag je dan niet meerekenen. Omgeteld per uur verdien ik nu waarschijnlijk minder dan vroeger. En omdat financiële zekerheid ook een waarde kent, scoort dit een min voor het interimbestaan.
Overweging 7
Interimmen is kiezen voor mentale en functionele vrijheid. Stop, ik wil het interimleven niet romantiseren. Je hebt weliswaar geen formele gezagsverhouding met je opdrachtgever, maar het is zeker geen vrijheid-blijheid situatie. Mijn opdrachtgever bemoeit zich zelden met hoe ik mijn werk doe, maar des te meer met de opbrengst van mijn werkzaamheden. Maar, als ik een dagje niet wil werken, een training wil volgens of een opdracht er naast wil doen, dan doe ik dat. En als ik besluit dat ik 40 vakantiedagen opneem, dan doe ik dat. Een duidelijke plus voor interimmen.
Als ik zo een beetje kijk, leveren mijn overwegingen geen duidelijke winnaar op. Lastig, daarom vraag ik om de wisdom van de crowd: heb jij nog een interessante invalshoek om met mij te delen? Ik hoor het graag! De brief en envelop met postzegel liggen al klaar. Nu nog het overtuigende argument.
Meer lezen van Koen Rozen? Koen schreef ook:
Recruitment: Doe mij maar… een goede recruiter
Recruitment: Doe mij maar een Dacia Duster!
AMC: Doe mij maar… David de underdog
Recruitment: Doe mij maar… een selecteur die niet Twittert
Ik zie veel plussen en minnen Koen. Prima beargumenteerd allemaal. Maar ik mis het ‘buikgevoel’. Wat zegt jouw intuïtie? Naar mijn idee vaak doorslaggevend indien je de beargumentatie gedaan hebt! Succes, en op de bus die brief!
@Radboud,
Dank voor de 8e overweging: Wat zegt je gevoel.
Moeilijker op te schrijven en misschien nog meer prive. Maar in ieder geval heeft het gevoel voor een opdracht te maken met hoe energiek, ontpannen, geboeid en uitgedaagd ik me voel in een opdracht of omgeving.
Ik zal er eens over nadenken
Koen
Hi Koen,
leuk dat je je twijfel zo deelt.
Je overweging 3 snap ik niet? Alsof je alleen als interimmer wil excelleren?
Ik denk dat de meeste mensen in loondienst een hogere Lange Termijn! commitment naar hun eigen bedrijf (lees eigen zekerheid) hebben dan veel interimmers, die een korte termijn brandje blussen….
Ik mis nog de overweging: waar kun je het meeste leren/innoveren. Als interimmer leef je vaak in de waan van de dag en wordt je gevraagd iets op te lossen op basis van historisch trackrecord; in loondienst kun je vaak wat meer tijd vrijmaken om te investeren in jezelf & bedrijf. Daarbij is succesvol samenwerken in een team iets dat groeit met de tijd; als interimmer krijg je vaak niet de tijd om een band van vertrouwen op te bouwen. Voor mij is juist uitgedaagd worden door collega’s een van de allergrootste pluspunten van loondienst.
Dag Koen,
Mooie insteek en herkenbare problematiek. Het mooie van interimmer zijn, is dat het je dwingt om “het verschil” te maken tov de zittende populatie vaste recruiters. Dat kan bv zitten in kennis, maar vaker nog in het beïnvloeden van de organisatie om succesvol te zijn. Dat beïnvloeden en het creëren van draagvlak hangt vaak samen met de (vrije) rol van de interim recruiter. Je kunt de lijn en HR beter adviseren en putten uit opgedane best practices bij andere organisaties. Zodra je in vaste dienst gaat, gaat het daar dan ook wringen. Je bent geen vrije adviseur meer maar onderdeel van de constellatie en dat ga je zeker missen.
@Patrick, dank voor overweging nummer 9: waar kun je het meeste leren/innoveren.
Ik ben het echter niet eens met je conclusie. Jarenlang heb ik ook gedacht dat je als interimmer ingehuurd word voor een kunstje. Maar mijn laatste klussen bewijzen het tegendeel. Als interimmer word ik meestal ingehuurd voor mijn probleemoplossend vermogen en ook de korte termijn commitment hoeft niet per se waar te zijn. Diverse opdrachtgevers heb ik aangesproken op het hanteren van een te korte termijn visie. Als externe zie je dat soms net even wat scherper en kan je zonder angst voor je eigen carriere perspectief iets meer aan de orde stellen.
Wat inderdaad een risico is, is dat je niet (meer) investeert in je ontwikkeling. Maar dat is wellicht eerder een keuze. Normaliter moet je uurtarief je in staat stellen om minimaal 5000€ per jaar aan trainingen te volgen en enkele weken bijscholing te volgen. En het mooie is dat je volledig vrij bent in je keuze van opleidingen. En je kan natuurlijk altijd boeken lezen, dat is helemaal goedkoop.
Voor mij weer een extra plus voor het interimbestaan
@ Koen, erg leuke topic!
Mogelijk heb ik nog een overweging 8: Ben je eigenlijk wel geschikt voor loondienst? Persoonlijk heb ik niet zozeer gekozen voor het interimschap, maar heel duidelijk afscheid genomen van loondienst. Dat voelde simpelweg niet goed.
Mijn vast baan heb ik destijds verruild voor een opdrachtje van 2 maanden. De “onzekerheid” tegemoet. Ik heb overigens nog geen moment spijt van mijn keuze gehad. Nu bijna zes jaar interimschap heeft mij een schat aan kennis, ervaringen, relaties, vrienden en verhalen opgeleverd!
Koen, mooi verhaal en heel herkenbaar.
Ik heb veel interim recruiters bemiddeld de afgelopen jaren. Rgelmatig werd mij gevraagd, waarom word je zelf geen interimmer of begin je niet voor jezelf?
Tja….Ik heb eerlijk gezegd altijd gevonden dat interimmers hun manier van leven romantiseren. Ook als ‘loonslaaf’ kun je excelleren, het stuur naar je toetrekken, je werktijden zelf bepalen, je eigen plan trekken. Voor al je argumenten pro denk ik… daar hoef je tegenwoordig echt geen interimmer meer voor te zijn. Vrijheid krijg je als je verantwoordelijkheid neemt, de mate van vrijheid heb je daarmee zelf in de hand
Aan de andere kant dacht ik altijd dat je als ‘loonslaaf’ een bepaalde zekerheid had (toch voor veel mensen het belangrijkste argument denk ik om een dienstverband aan te gaan).
Dit jaar heb ik gemerkt dat dat echter een schijnzekerheid is. Dienstverbanden zijn makkelijk op te zeggen en faillissementen zijn makkelijker te verkrijgen en worden makkelijke aangevraagd dan ik dacht. Kijkend naar de conjunctuur zullen er dit jaar vermoedelijk weer heel wat W&S consultants/recruiters hun baan kwijt raken.
Ik heb echter ook gemerkt dat een interessante nieuwe baan ook zo weer op je pad kan komen….tenminste als je goed werk aflevert. Hoezo zekerheid nodig?
Dus….idd je onderbuikgevoel Koen!
Contractvorm is daarbij ondergeschikt en misschien zelfs wel irrelevant! Het gaat om de optelsom van andere meer relevante zaken: uitdaging, de klus, de club, de fase in je leven…en iedere keer zullen andere aspecten de doorslag geven!
Bij mij werd het daarom weer een dienstverband.