Dit weekend was ik met mijn lief in Zeeland. Even lekker uitwaaien na een paar intensieve weken voorafgaand aan de laatste CleanDrinksBreda. Het was weer superleuk, maar daar wil ik het nu niet over hebben.
In Zeeland maakte ik iets heel speciaals mee. Op het strand in Renesse werden twee zeehondjes uitgezet. Dat klinkt nou weer zo naar, uitzetten, maar nu gebruik ik het woord in de mooiste zin. Deze zeehondjes waren gered door de zeehondencrèche van Lenie ‘t Hart in Pieterburen. Nadat ze goed aangesterkt waren, mochten ze nu de vrije natuur weer in. Voor het strand van Renesse ligt een grote zandbak waar een zeehondenkolonie leeft.
Door ze hier uit te zetten, kunnen de zeehondjes zich bij hun soortgenoten voegen en nog lang en gelukkig genieten van de woeste zee.
De aankondiging van de ‘te water lating’ had ervoor gezorgd dat er wel 100 mensen zich verzameld hadden om dit moment mee te maken. Iets later dan gepland kwam het transport het strand oprijden. De houten kratten waarin de beestjes vervoerd werden, werden op het zand gezet en toen kwamen de foto-momenten. Twee gezinnen hadden deze twee zeehondjes geadopteerd en mochten op de foto met hun krat met inhoud.
Daarna mochten ze de schuif omhoog trekken zodat de zeehondjes hun vrijheid tegemoet konden hobbelen.
Natte broek
Dat ‘gedoe’ voor de donateurs deed een beetje gemaakt aan. En het was ook best raar om die kleine schuwe zeehondjes door een brede haag van mensen richting zee te zien vertrekken. Maar ik geef toe, ik stond er ook. Op de beste plaats: aan de vloedlijn. Dat moet ik er even bijzeggen, de beste tijd voor zo’n tewaterlating is bij vloed. En dat water komt veel sneller dan je zou denken. Een paar enthousiaste kinderen en ik, zei de gek, konden het niet laten en bleven gewoon staan om zolang mogelijk te genieten van dit speciale moment. Uiteindelijk waren niet alleen mijn broekspijpen nat.
Ook mijn wangen, want wat was het ontroerend om die twee kleine zeehondjes hun vrijheid tegemoet te zien gaan. Wetende dat zij nu in hun natuurlijke habitat naar hartelust rond kunnen spartelen is mooi. Ik heb nog even gecheckt bij de meneer die het allemaal organiseerde. ‘Is het goed zo?’ , ‘Ja, zo is het goed!’. ‘En al die mensen?’, ‘Tja, als we het zo doen staat het op de kabel en overal.’ ‘Goed voor de donaties’ concludeerde ik. ‘Ja, zo werkt dat’, zei de man.
Pinnig mens
Ik heb die Lenie ‘t Hart weleens op televisie gezien en kreeg dan de indruk van een enigszins pinnig mens die niet direct mijn sympathie wist op te wekken. Nu begrijp ik waarom. Lenie doet het voor die zeehondjes. En daar komt geen diplomatie bij kijken.
Ik ben ook om! Voor ze te water gingen, keken ze me allebei even aan en dat raakte me diep in m’n hart. Alle mensen op dat strand waren geraakt en onder de indruk.
Mooi idee
Daarom kreeg ik een mooi idee. Voor het volgende bedrijfsuitje. Adopteer per afdeling een zeehond bij Lenie en laat met je hele team een paar zeehonden vrij op het strand. Je wordt er gelukkig van, daar valt niet tegen op te karten, survival-en of whatever.
Iets goeds doen voor dieren is hartverwarmend voor jou, voor je team. En als je het daar niet voor wilt doen: het is weer eens wat anders, goed voor je ‘Employer Branding’ campagne 
Marina Schriek
Meer lezen van Marina Schriek? Marina schreef ook:
Column: Gezond virus!
HRM: Vallende blaadjes syndroom
HRM: ‘R’ in de maand
Laat je horen!
Te duur
