Starters op de arbeidsmarkt bevinden zich momenteel in zwaar weer. Hoe gemotiveerd en getalenteerd ook: de afwijzingen vliegen ze werkelijk om de oren. Door de crisis verworden tot een -zo het lijkt- onwelkome, onnodige en per definitie gediskwalificeerde groep. Een inzage in ‘t leven van een starter anno nu.
Continue afwijzing
‘Wij zijn dusdanig overstelpt met reacties dat het ons pas de afgelopen week gelukt is om een eerste selectie te maken. Tot mijn spijt moet ik u hierbij meedelen, dat daarbij de keuze niet op u is gevallen.’
‘Het is helaas niet mogelijk om een afspraak te maken voor een oriënterend gesprek. Ik raad u aan om regelmatig onze internetsite te bezoeken voor de vacatures en mocht u een geschikte vacature zien, dan kunt u natuurlijk altijd reageren.’
‘Helaas zie ik te weinig aanknopingspunten in je CV om je uit te nodigen voor een gesprek.’
Een willekeurige greep uit enkele reacties op sollicitaties, maar de gemiddelde starter zal zich hierin onmiddellijk herkennen. Een open deur hier, een cliché daar. Alles om je maar zo vriendelijk (lees: algemeen) mogelijk af te kunnen serveren.
Maar wat als werkgevers oprecht zouden zijn?
‘Wij hebben gekozen voor iemand met het perfecte profiel, aangezien diegene logischerwijs en in alle gevallen vele malen beter en gepassioneerder functioneert. Daarbij geldt 100% zekerheid: opleiding, werkervaring en kwaliteiten sluiten immers naadloos aan op de functie-eisen. Succes gegarandeerd! Bedankt startertje voor je reactie, maar jouw CV bezorgt ons acute allergie. Wij danken je voor de getoonde interesse en wensen je puur voor de vorm nog even succes met verdere sollicitaties.’
Schijnzekerheid
Daar wringt hem de schoen! Is immers iets als werkervaring wel zo zaligmakend? Is het beste jongetje van de klas wel zo geboeid? Kan iemand met het perfecte profiel niet net zo goed zijns weegs gaan? En is het nu een profiel of een (per definitie) complex, maar bovenal individueel mens dat een functie uitoefent? Stuk voor stuk vragen waarop het antwoord zich -zou je althans zeggen- laat raden.
Voor het gros van de functies is juist talent en motivatie doorslaggevend. En laat dat nu net iets zijn wat je simpelweg hebt of niet hebt. Daarbij is iets als motivatie voor het grootste deel afhankelijk van de sfeer en hoe je je als mens thuis voelt in een organisatie; jarenlange werkervaring ten spijt.
Resultaat
Eveneens starter zijnde, stemt het mij uitermate droevig om te zien dat de maatschappij zo snel het predicaat ‘ongeschikt’ uitdeelt aan iemand die niet aan het (ogenschijnlijk) perfecte plaatje voldoet. Een onrealistische eis; gestoeld op feitelijke onjuistheden. Een blik op het scorebord en de conclusie is getrokken, de wedstrijd gespeeld. De starter staat buitenspel.
Een oorverdovende zwanenzang voor pasafgestudeerden… Ik start, dus ik lijd.
Deze column is een bijdrage van Sjors van der Meijden
Dat talent en motivatie de voornaamste selectiecriteria moeten zijn, ben ik met je eens. Ook de nietszeggende afwijzingen zonder concrete feedback lijkt me voor een starter frustrerend.
Hiernaast ben ik wel van mening dat veel starters te vaak de reden tot afwijzing buiten zichzelf zoeken, lekker makkelijk met het vingertje wijzen. Ontwetende starters komen vol zelfvertrouwen uit de collegebanken om vervolgens als een stel eenheidsworsten dezelfde sollicitatiebrief te schrijven voor datzelfde traineeship. Vervolgens ziet zo’n bedrijf het verschil niet tussen Pietje en Klaasje.
Wil je als starter wel een baan, dan moet je putten uit jouw creativiteit en lef. Daaruit blijkt je motivatie en talent! Bel die recruiter op, stel die prikkelende vraag, probeer jouw ideeen voor te leggen, ga gewoon langs bij het bedrijf met een goed verhaal. Wat ik wil zeggen is dat je als intelligente starter veel meer kunt doen om je te profileren dan enkel dat briefje. Einstein beschreef gestoordheid ooit als het volgende: hetzelfde blijven doen, maar andere resultaten verwachten.
De algemene frustratie bij starters is goed verwoord. Het zou inderdaad grappig zijn als je een “echte” afwijzingsbrief zou ontvangen.
@Rienk,
Ik ben het grotendeels met jou eens. Je MOET je onderscheiden en je MOET daarvoor alles in het werk (willen) stellen. Echter, de realiteit is dat de arbeidsmarkt zo krap is dat ook jouw suggesties al menigmaal zijn opgevolgd en dus an sich nauwelijks meer onderscheidend zijn te noemen. Op iedere, niet-commerciële vacature wordt > 150 keer gereageerd, waarvan een aanzienlijk deel jouw methode hanteert. Nog los van de satire van een column.