Angstjes, angstjes, angstjes. Ik kan er honderden noemen. Ze zijn zo vermoeiend, maar vooral beperkend. Business unit managers bijvoorbeeld, camoufleren met een deken van procedures hun angst voor de baas, maar maken het leven van leveranciers, collega’s en ondergeschikten zuur. Mensen die je niet rechtuit zeggen wat ze denken, houden er achter je rug een wel erg duidelijke mening op na, maar verbergen hun angst voor de confrontatie achter een pokerface.
Angst draagt niet alleen een stuk hypocrisie in zijn leden. Er is meer. Wie tijdens een creatief proces weigert op te komen voor zijn mening – uit angst belachelijk gevonden te worden door peers or bosses – veroorzaakt iets. Of liever veroorzaakt iets ergs. Een inferieur resultaat vindt zijn weg naar de markt.
Ik pleit hier niet voor een ‘f#@%k the system’-attitude. Ik pleit voor een assertieve houding. Het is goed om voluit voor je standpunten te gaan. Verdedig je ideeën en visie. En snap ook dat het dat is wat anderen met jou trachten te doen. Dat, en niet zomaar even de vloer met je aanvegen.
Ook tijdens een gesprek over de impact van social networks op rekrutering met een HR-manager steeg de geur van angst op. Kandidaten zijn bang dat hun – al dan niet compromitterende foto’s op facebook – een belemmering zouden zijn in een aanwerving. Het is ook al langer geweten dat HR-managers ook actief op zoek gaan naar materiaal van kandidaten. Stel je voor wat je allemaal in huis haalt. We zijn tenslotte verantwoordelijk voor de rekrutering van ‘goede’ kandidaten, mijnheer!
Beide partijen in dit verhaal zijn angsthazen. Ze bewijzen niemand een dienst met hun defensieve reacties. Een student die zijn hele studententijd nodig heeft om wat onderscheidingen bijeen te sprokkelen en daardoor het sociale leven aan zich voorbij ziet gaan, dat is toch gewoon een drama om in je bedrijf te hebben? Een selectie verantwoordelijke die voor de grijze muizen kiest, laat misschien echt talent onopgemerkt .
Ogilvy, de legendarische reklamemaker, zei het al: “i don’t want politicians, but independent mavericks, proud of their beliefs”.
Stel, je mag kiezen tussen een vent die actief was in de studentenorganisatie, een MBA heeft van een gereputeerde universiteit, en op facebook te zien is in het gezelschap van wulpse deernes, vrolijke vrienden en grote potten bier, en een immense vriendenkring heeft, uit alle landen en lagen. Kandidaat twee heeft min of meer hetzelfde studie parcours afgelegd, heeft geen uitgebreid en gevarieerd netwerk, kennelijk ook geen actief sociaal leven, of schermt het extreem af.
Misschien kun je je dan ook nog een keer de vraag stellen of nummer twee iets te verbergen heeft (angst, weet je wel). Het enige wat je weet, is dat hij minstens even solide is om de job te doen. Over de extra troeven van nummer één weet je alleszins meer. Om het plat te zeggen, iemand die zich steendood drinkt tijdens de nacht, maar er desondanks toch in slaagt schitterende studieresultaten te behalen, lijkt mij meer stamina en stressbestendigheid te hebben. But then again, het kan ook op persoonlijke voorkeuren gestoeld zijn.
En omgekeerd? Waar wil het echte talent werken? In bedrijven die scrupuleus je gangen nagaan, en door procedures allerhande ervoor zorgen dat iedereen binnen de lijntjes kleurt? Ik denk dat het Seth Godin was, die zei dat het wellicht verstandiger is om talentvolle mensen sowieso binnen te halen, om vervolgens te kijken hoe je ze zinvol in je bedrijf kunt passen. Want talent is en blijft schaars, en laat zich niet steeds in vakjes dwingen. Jobcrafting is een woord dat zich in dat verband opdringt, maar daar hebben we het later nog wel over.
De liftster die gisteren in mijn auto stapte, zat er een beetje verslagen bij. Haar sollicitatie was op een sisser afgelopen omdat ze een piercing droeg. Dat het kind actief was in tal van domeinen, sociaal erg bewogen was, ervaring zat had, uitermate taalvast en zeker niet dom was, het deed allemaal niet ter zake. Ze ging niet passen in de bedrijfscultuur. Ze had immers een piercing… En ja, we weten allemaal waar dat voor staat.
“Anxiety is nothing…but repeatedly re-experiencing failure in advance. What a waste.”
Meer lezen van Guido Everaert? Guido schreef ook:
Recruitment : De parelvissers
Recruitment: Twijfelaars
Recruitment: Over LinkedIn, hype en zin voor realisme
Recruitment: Over Talentmanagement en zo…
De kandidaat
Wij moeten ook een social media strategie hebben
