AMC: Waar blijft de hoogleraar Employer Branding?

In Nederland gebeuren de dingen altijd 50 jaar later, is een uitspraak waarvan niet helemaal duidelijk is van wie hij afkomstig is (Heinrich Heine of de Duitse communist Fritz Kief). En dat kan best kloppen, dat het hier soms wat langer duurt. Maar in een aantal dingen is Nederland een onvervalst gidsland. Eén van die dingen is het belang dat in dit land wordt gehecht aan het ‘employer brand’, het beeld dat – intern en extern – leeft van een organisatie als werkgever.

Hoe beter dat beeld, hoe gemakkelijker het is om kwalitatief goede mensen binnen te halen, is het idee. Alleen… Hoe terecht is die overtuiging? Nou, niet zo heel erg, blijkt uit een Belgische studie.

Onderzoeksbureau Profact deed in de periode augustus 2011 – januari 2012 onderzoek naar de wijze waarop ondernemingen in België en de rest van Europa hun employer brand(ing) vorm geven en managen en wat daarbij de kritische succesfactoren zijn. Eén onderdeel ervan was een metastudie van bestaande onderzoeksresultaten. En dan blijkt uit onderzoek van de afgelopen tien jaar dat de gunstige effecten van een ‘positief employer brand’ op z’n best multi-interpretabel zijn. Het is ongeveer hetzelfde als met de veel gepropageerde impact van strategisch HRM op de organisatieresultaten, waarvan de Universiteit Leuven al in 2002 constateerde �dat er op dit vlak weinig grondig gefundeerd en robuust empirisch bewijs is”. Ook de onderzoekers naar employer branding moeten uiteindelijk concluderen dat er weinig wetenschappelijk bewijs is voor �het belang en de doeltreffendheid van een wervende employer brand op het totale rekruteringsproces en, uiteindelijk, op de organisational performance”.

Echt onderzoek

In België mag de aandacht voor het employer brand dan wat later zijn ontstaan dan hier, qua gedegen aanpak lopen ze op ons voor. De onderzoekers gingen niet over één nacht ijs – ze hebben gebruik gemaakt van ouder én recent onderzoek uit verschillende landen, zoals Zuid-Afrika, Denemarken en Engeland – maar konden er desalniettemin niet meer chocola van maken. De werking is niet overtuigend aangetoond (met uitzondering van een klein aantal, in het onderzoek beschreven, uitzonderingen). Nu ben ik niet van de school die zegt dat je net zo lang moet doorgaan met onderzoek tot je het gewenste resultaat ergens in of uit hebt weten te statistieken, maar ik denk wel dat het interessant is om een eind aan de discussie te maken – of dat in elk geval te proberen – door eens verder te kijken dan het sympathieke, maar weinig valide onderzoek zoals uitgevoerd naar Het Nieuwe Employer Brand. En dat betekent: echt wetenschappelijk verantwoord onderzoek doen. Op academisch niveau.

Hoogleraar

Dus, wie durft? Wie pakt de handschoen op? Welke universiteit stelt de hoogleraar Employer Branding aan? Tilburg? Amsterdam? Het zou het vak (eindelijk) kunnen uittillen boven het buikniveau van ‘goeroes’ (of charlatans) en een einde maken aan de commerciële exploitatie waar het vak nu onder lijdt. Ervoor kunnen zorgen dat het geld dat bedrijven eraan besteden ook effectief wordt uitgegeven. Het kan het vak professionaliseren, mogelijk zelfs een basis leggen onder een brede opleiding tot ‘AMC-professional’. Het hoeft geen fulltime positie te zijn, met een dag of twee per week kom je al een heel eind.

En ja, de minstens zo belangrijke vraag: wie zou die hoogleraar kunnen zijn? Integer, goede onderzoeker, open geest? Iemand?

Meer lezen van Annemarie Stel? Annemarie schreef ook:

Recruitment heeft niets te zoeken op sociale media
AMC: Geen grote uittocht en zeg maar dag tegen het employer brand
AMC: Bureaus moeten zichzelf opnieuw uitvinden
Arbeidsmarkt: Er bij horen of er niet bijhoren, dat is de vraag
Recruitment: Weg met de recruitmentsite!
AMC: De employer story 4 – zinvol of niet?
AMC: De employer story 1 – een lastig verhaal
AMC: De employer story 2 – wat kun je ermee?
AMC: De employer story 3 – aan de slag, maar hoe?

Ook interessant om te lezen: