Elk jaar is weer een film
Waarin politici acteren
Waarin strategen met een glimlach
Nieuwe wapens demonstreren

Elk jaar is weer een film
Die gemaakt wordt voor het geld

Dus je ziet maar weinig liefde
Je ziet alleen maar veel geweld

Elk jaar is weer een film
Voor het Hollywood-archief

Met een vuurwerk boven
Bagdad, Sarajevo, Kigali

Maar wie spreekt er van de figuranten
Gewone mensen in alle landen

Mensen zoals jij en ik
Op zoek naar het geluk
Mensen zoals jij en ik
Op de vlucht
De figuranten

De figuranten zijn gemaakt
Voor de grote massascenes

Je ziet ze gaan in lange rijen
Om te vluchten of te sterven

En ze verdwijnen in de tijd
Voor een eindeloze reis

Geen van hen wou ooit een oorlog
Maar zij betaalden wel de prijs

En aan het einde van de film
Zie je alleen de grote namen

Dat zijn de helden van het jaar
Die de geschiedenis bepalen.

“Figuranten” door Stef Bos.

Dit lied was het intro van ds. Gerard Rinsma. Het trof mij. Niet alleen om de mooie tekst en zijn boodschap, maar vooral om de metafoor van hoofdrolspeler en figurant. Tijdens zijn “performance” bedacht ik de titel van deze blog: Figuranten - moeten – lachen. En wel om 3 redenen:

1. Figuranten

Gerard Rinsma vroeg aan de kinderen, die voor hem op de grond zaten: “”Wat wil je later worden als je groot bent?”. Toen de kinderen niet los kwamen met suggesties, zong “Frits” (een handpop van Rinsma) een lied, waarin hij vele droomberoepen noemde: Astronaut, brandweerman, etc. Ik bedacht me dat het dagelijks werk ook wel op een film lijkt. Maar speel je nu een hoofdrol in je droombaan of ben je figurant? Wil je strategisch acteren met veel geld op “Hollywood” top niveau? Of begrijp je dat elke baan een schakel in het geheel vormt. Van koffiejuffrouw tot directeur en van datatypiste tot salesmanager. Een organisatie zonder medewerkers is als een film zonder figuranten. Kijk nu eens zelf wie de hoofdrolspelers en figuranten zijn in jouw werk. In plaats van het jagen en jachten, versnellen tot steeds meer, hoger en voor meer geld kan je ook genieten van jouw bijdrage op dit moment. Het gaat niet om de macht, het gaat om de voldoening.

2. Moeten

Regels zijn nodig om met elkaar te werken. Maar in ons overgereguleerde Nederland worden we gek van deze regeltjes die ons monddood en passief maken. Om te kunnen leren, ontwikkelen en verbeteren hebben we een kader nodig van regels, slechts de vrijheid om te kunnen presteren. Net als een vis de oceaan nodig heeft om in te zwemmen (buiten de oceaan is het snel afgelopen met de vis). Die regels moeten niet klemmen, maar ons de ruimte geven om de vrijheid te ontdekken. We moéten niks, maar kúnnen alles. We kunnen laten zien wat we in ons mars hebben en dat tovert een glimlach op onze lippen. Dus à la Toon Hermans: Waar is op heden de lach gebleven?

3. Lachen

Valt er eigenlijk nog wel iets te lachen? We laten de crisis of een “Blue Monday” toch niet de overhand krijgen? Lachen is gezond. Een lach werkt bevrijdend. Zo komen er in het lichaam dat schatert van de lach, endorfine vrij, stoffen zoals serotonine en dopamine die ontspannend zijn. Het werkt tegen zwaarmoedigheid, pijn en depressie. Een lachbui kan zo heerlijk opluchten. Heerlijk, even wat anders dan de sleur. Even uitbreken en de boel de boel laten. Je voelt een glimlach op je gezicht verschijnen wanneer je iets hebt gepresteerd waar je trots op bent. Waarom niet even voluit een lach? Een hoofdrol is niet altijd het belangrijkst. Dus blijven lachen: het is gratis en je geeft jezelf een cadeautje.

Kortom:
In de aftiteling van de film zijn alleen de grote namen zichtbaar. Alleen de grote namen ontvangen de hoofdprijs. Maar zonder de figuranten stellen zij niets voor. Laten we eens goed kijken en zien wat we nu eigenlijk presteren. Iedereen is belangrijk……….En voluit lachen, hoor! Be AVAfit!

Luister naar het lied “Figuranten“.

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

Op zoek naar: de ambassadeur van gastvrijheid!
Bang voor de tandarts?
And now…..Something completly different!
Fast, faster, fastest!
Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?
Gebruik je lach als communicatiemiddel!
Jip en Janneke in Social Media Land
HRM: Fit? Flexibel? Of Mobiel?

Dit is een duoblog van Anita Holthuis-van Leeuwenkamp, actief op het gebied van Gastvrijheid, Services en Social Media in de zorg o.a. op www.anitahvl.nl en Esmeralda de Vries, Arbeidsmarktwatcher en organistie-socioloog (AVAfit). Het maandthema in de AVAfitblogs is communiceren via social media. Hoe gaan moderne media om met “talent”. Worden we niet overspoeld met talent in TVOH en Idols. Hoe zetten zij dit succesvol in met social media? Wat herkennen wij hiervan in de zorg? Waar welke talenten zijn wij op zoek?

 Anita:
De zorg is vanuit primaire zorgproces goed aanwezig online, waar is de facilitaire organisatie?
Wat mij opvalt is dat veel zorgorganisaties met hun corebusiness echt goed bezig zijn en veel activiteiten ontplooien. Denk aan forums, zorgplatforms etc.. Toch is de corebusiness hierbij het belangrijkste: ‘de zorg’. Terwijl ik denk dat als het gaat om ‘services’ het helemaal niet verkeerd is om hier ook informatie over te delen met behulp van social media activiteiten. De drie belangrijkste onderwerpen waar aan gerefereerd wordt na een bezoek aan een zorginstelling/ziekenhuis zijn: ‘de parkeerfaciliteiten, de eerste indruk bij binnenkomst en de voeding’.

Wat ik bedoel met het delen van informatie is, ben je als zorgorganisatie bezig met ontwikkelingen als het gaat om services: van het moment dat je in aanraking komt met de zorgorganisatie t/m het moment van ‘evalueren’? Wat speelt er? Waar ben je goed in? Waarom naast ‘de baby van de maand’ ook niet een (aparte)service activiteit van de maand? Gelukkig ontstaan er steeds meer initiatieven. Al zijn die dan weer gericht op alleen services. Ik zou heel graag de combinatie terug willen zien: ‘zorg-services’, want je kan deze activiteiten niet van elkaar scheiden is mijn mening! Toch?

 Esmeralda:
Anita, waarom zou je een combinatie van servicegerichtheid als evaluatiegerichtheid terug willen zien? Volgens mij kan het één niet zonder de ander. Wanneer een organisatie service gericht werkt, is er sprake van vraag en aanbod. De vrager/klant zal pas tevreden zijn over de dienstverlening en terugkomen bij de organisatie als er voldoende kwaltiteit en kwantiteit in de service beleefd is. Dat kan je niet proeven, dat moet je meten. Evaluatie is dus een noodzakelijk gevolg van de service. Het is een combinatie van hard en zacht afgestemd op het businessdoel. Of zoals ik het in het AVAfit model noem: fit of misfit.

Tevens staat -net als in hotels- de gastvrijheid hoog in het vaandel van de zorginstellingen. Denk je dat een hotel ook alleen de harde kant van de evaluatie ter harte neemt. Welnee, zij zijn juist nieuwsgierig naar die zachte emotionele beleving van hun gastvrijheid. Dáár sturen ze op….. en ja, natuurlijk is de keuken heerlijk, de bedden schoon, de lift veilig en de informatie correct. Maar juist om die glimlach, de verrassing op je kussen, het leuke uitje en de prettige bediening maken dat je terug komt bij dit hotel. De medewerkers van het hotel zullen dus niet alleen de juiste skills hebben in een goede Persoon-Job fit, maar ook passen bij het hotel (Persoon-organisatie fit).
Ik vraag me nu juist af hoe je gastvrijheid op de juiste manier kan communiceren via de moderne social media. Heb jij een goed idee?

 Anita:
Ik bedoel het niet direct als ‘evaluatiemiddel’ maar meer om gastvrijheid in relatie met je services, die je biedt als zorgorganisatie, ‘zichtbaar’ te maken en te ‘profileren’ richting je gasten (bewoners/patiënten, medewerkers en geïnteresseerden) in je organisatie. Het gaat wat mij betreft bij gastvrijheid om de kleine dingen die het doen.Je hebt te maken met gastgerichtheid (de funtionele hardware) en gastvrijheid (de emotionele-software). Ik vind het zelf erg interessant om met elkaar #kennis en #kunde uit te wisselen als het gaat om ‘Gastvrijheid’. Hoe maak je het tastbaar voor je medewerkers, wat is er voor nodig om met elkaar aan de slag te gaan als het gaat om houding, vaardigheden en presentatie. Valt dit te leren? Ik heb er zelf ook op www.anitahvl.nl al een aantal blogs over geschreven. Ziekenhuizen, verzorgings- en verpleeghuizen en GGZ-instellingen werken steeds gerichter aan een gastvrijheidsbeleid. Belangrijke onderdelen daarvan zijn natuurlijk gezond en lekker eten en genieten van een goede maaltijd in een prettige ambiance. Maar ook de manier waarop medewerkers cliënten helpen, is van belang. Het gebouw en de sfeer die het gebouw uitstraalt. Gastvrijheid staat of valt immers met een écht gastvrije bejegening. Ik zie zelf wel dat dit ‘zichtbaar gemaakt kan worden’ met behulp van Social Media.

Gastgerichtheid (functioneel-hardware)
Onder gastgerichtheid vallen alle processen, middelen en voorzieningen die worden ingezet voor een goede dienstverlening.
Voorbeelden: voedingsconcept, een restaurantinrichting met een frontkeuken, een fraai ingericht eetgedeelte, een gastvrouw (receptie), mooie verlichting, automatische deuren etc.

Gastvrijheid (emotioneel-software)
Gastvrijheid uit zich in het gedrag en de houding van personeel en de wijze waarop de  gasten (klanten en collega’s) benaderd worden.
Voorbeelden: communicatie, technische vaardigheden, presentatie en uitstraling.

Misschien wel een interessante vraag? Wanneer ben je wel/niet gastvrij? Hoe kan je mensen leren ‘gastvrij’ te zijn?

 Esmeralda:
Hmmm, maar hoe maakt een zorginstelling dit zichtbaar via social media.? Daar ben ik nog steeds nieuwsgierig naar. Want je hebt natuurlijk gelijk dat Gastvrijheid van groot belang is en dat het vaak zit in de kleine dingen. Ik noemde al even “de glimlach, de verrassing op je kussen, het leuke uitje en de prettige bediening ”. Gastvrijheid is een beleving. Om van elkaars kennis en kunde te leren en profiteren is een gelijkwaardige basishouding, veiligheid én nieuwsgierigheid nodig. Volgens AVAfit ontstaat er een “misfit” wanneer het niet klopt met je persoon-job fit en/of je persoon-organisatie fit. Het gaat niet alleen om de skills en tools, maar ook of je past bij die organisatie. Dat geldt ook voor het werken in de zorg. Zorg-service is één van de aspecten van deze gastvrijheidsbeleving. Maar er is natuurlijk veel meer……. Gastvrijheid is ook een talent.

HBO studenten aan de hoger hotelschool doorlopen een strenge selectie bij de toelating. Daar staat gastvrijheid vooraan. Het gaat daarbij niet alleen om een dienstverlenende instelling, communicatievaardigheden en organisatietalent, maar vooral om het empathische vermogen. Het talent om je kunnen inleven in de situatie van de ander maakt het mogelijk om creatief en kritisch te kijken naar je service. Daar leren we van, want we zijn natuurlijk Sinterklaas niet……. Het moet ook realistisch en haalbaar zijn. Daarnaast moet je jezelf (als vertegenwoordiger van de organisatie) ook goed presenteren. Dit vraagt om speciale vaardigheden, kennis en kunde. Dát leren deze studenten in 4 jaar zowel in theorie als praktijk. En zal ik je wat verklappen: Van de aangemelde studenten wordt na dit examen (iq en eq) slechts 33% toegelaten tot de opleiding. Dat betekent dat gastvrij zijn nog niet zo eenvoudig is.

Misschien moeten we bij deze studenten eens terugkomen op mijn vraag: hoe je gastvrijheid op de juiste manier kan communiceren via de moderne social media?

 Anita:

Eén van mijn oud docenten, Brenda Groen, van Saxion Hogescholen heeft aan dit model: ‘Guest Journey’ meegewerkt.Om antwoord te geven op jouw vraag: ‘hoe kan je gastvrijheid (hospitality) op de juiste manier communiceren via de moderne social media?’ denk ik dat dit model best als handvat gebruikt kan worden. Let op als handvat, dus niet als doel op zich! Op het moment dat je naar je organisatie kijkt met onderstaand model kan je bepalen waarover je wilt/kunt gaan communiceren. Wat belangrijk is, is dat je bij elk moment van communicatie denkt vanuit de gast. Wat is voor hem/haar zichtbaar en voelbaar? Wat beïnvloedt de beleving van de gast en wat bepaalt de mate waar een gast tevreden over is en voor terugkomt. Als je dat uitstraalt in je communicatie raak je de juiste snaar naar mijn mening.

Een belangrijke voorwaarde dat we de mens centraal stellen in ons denken en handelen.

\

Bovenstaande afbeelding komt uit het artikel: Klantbeleving begrijpen, meten en bevorderen (pdf)

 Esmeralda:
De conclusie van het genoemde artikel luidt dat de zichtbare en voelbare communicatie de beleving van de klant beïnvloedt en in hoge mate bepaalt of de klant tevreden is en terugkomt. Zo kan klantbeleving worden begrepen, gemeten en bevorderd, met als belangrijke voorwaarde dat de mens centraal staat in het denken en handelen. Echter indien beleving een betekenisvolle ontmoeting is op een bepaalde plaats en tijd (Boswijk, Thijssen, Peelen, 2007; Snel, A, 2007) en iets heel persoonlijks is, lijkt me een algemene aanpak niet wenselijk. Daarbij blijkt beleving een continu en interactief proces van doen en ondergaan, van actie en reflectie die zin en betekenis geven aan persoonlijke, sociaal-culturele, economische en maatschappelijke contexten in de fysieke en in de virtuele wereld (Thijssen, Groen, Pijls, 2009). En dat zou dan in een model passen?

In de duoblog met Lucien Engelen (“Think big, act smal!”) komen we juist tot de conclusie dat de patient centraal stellen helemaal geen haalbare kaart is. Hij noemt het zelfs “een holle frase”. Het gaat om het vormen van het juiste team om de patient heen. Een team van specialisten, zo ook op het gebied van communicatie, informatie en desnoods beleving. Lucien spreekt van “the Rise of the empowered Patient”  in het kader van vertrouwen en wantrouwen. Dat is waar communicatie om draait. Dus: hoe waarborgen we het vertrouwen binnen de beleving van en communicatie over de gastvrijheid in de zorg met het gebruik van social media?

 Anita:

De basis van gastvrijheid (hospitality)

Ik denk dat wij het vertrouwen kunnen waarborgen als wij zogenaamde ambassadeurs uit onze eigen organisatie hiervoor vragen. Zij zijn de beoefenaars van ‘hospitality’. Zij kunnen gevraagd worden om uit te dragen wat zij ‘leuk en belangrijk’ in hun werk vinden als het gaat om ‘gastvrijheid’ (hospitality). Vaak doen zij dit nu al, maar dan misschien nog ongestructureerd of weten nog niet hoe zij een podium kunnen vinden om belevenissen/ ervaringen te verwoorden.

Het delen is ook niet altijd even om dat dit voor hen ‘vanzelfsprekend’ is. Toch heb ik wel gemerkt dat als je er met deze medewerkers over praat, zij duidelijk kunnen maken wat zij belangrijk vinden en waarom zij hier onbewust zoveel aandacht aan besteden!

Ik las nog niet zo lang geleden het boekje ‘Hospitality, Gunnarsson J. en Blohm, O.’. Zij beschrijven een aantal zichtbare kenmerken van deze medewerkers, die ik hieronder verwoord:

1.  medewerkers waar aan de basis een dienende houding ligt. Zij zien het mooie in van het dienen van een ander. Ze doen alles wat in hun vermogen ligt om een ander te helpen.
2. medewerkers die oog hebben voor het geheel. Een ‘gastheer/gastvrouw’ ziet het verband tussen enerzijds de manier waarop hij/zij een gast tegemoet treedt en anderzijds de indruk die zijn organisatie achterlaat bij de gast.
3. medewerkers die streven naar dialoog, waarin de gastheer/gastvrouw op zoek gaat naar de echte behoeften van de ander.
4. medewerkers die inzicht hebben in de verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid om niet te oordelen en kritiek dankbaar in ontvangst te nemen. Daarnaast de verantwoordelijkheid die hij draagt als mens, voor zichzelf en in relatie tot zijn omgeving.
5. medewerkers met zorgvuldigheid in zich. Een gastheer/gastvrouw heeft iets in zich dat je een zorgzaamheidsreflex zou kunnen noemen, die in elke situatie tot uiting komt.
6. medewerkers met kennis. Een goede gastheer/vrouw weet waar hij/zij het over heeft.

Hostmanship houdt in dat je gasten ziet en behandelt als mensen. Het is een diepgewortelde instelling die los staat van het vak dat je uitoefent.

Samengevat: Ik denk zeker wel dat je het vertrouwen binnen de beleving van en communicatie over gastvrijheid (hospitality) in de zorg met het gebruik van social media kunt waarborgen. Door het neer te leggen bij de medewerkers die hier met respect mee om kunnen gaan! Het is misschien een proces, maar moet ook niet te vee gestuurd gaan worden door modellen, protocollen etc. Mijn mening is dat je deze medewerkers dan te veel in een keurslijf drukt, terwijl zij juist heel erg communiceren met en over gevoel! Ik herken mijzelf hier erg in. Ik heb behoefte aan kapstokken, (zoals in dit blog het eerder genoemde model) maar ik wil mij niet ‘benauwd’ gaan voelen door de regeltjes die vanuit de organisatie genoemd worden….het vraagt om creativiteit, vrijheid en vertrouwen.

 Esmeralda:
Anita, een waarheid als een koe! Ik wil aan jouw “kapstok” nog één haakje toevoegen: gedrag.
En dan niet zo maar gedrag, maar VOORBEELDgedrag. Het sluit aan bij jouw ambassadeurschap en is gebaseerd op de aloude wijsheid: “Goed voorbeeld doet goed volgen.” Slecht voorbeeld trouwens ook. En daarom hebben we andere ambassadeurs nodig. Op 9 januari 2012 twitterde ik als  @EsmeraldadV: Gelukkig, het is een #vrouw. ow.ly/8nexs

De metafoor “Tandarts” komt vaker voor in AVAfit blogs. Dat werkt goed om iets vreemds uit te leggen. Indien je de tandarts vergelijkt met een HRM professional zie je veel overeenkomsten. De professionals uit de P&O-wereld zullen dit herkennen, maar hebben medewerkers aan tafel of managers die advies vragen dit wel in de gaten?

Wordt geen zwartkijker

Als HRM-er heb je meestal de taak om “de juiste persoon op de juiste plaats, op het juiste tijdstip tegen de juiste voorwaarden” in het bedrijf te krijgen, te behouden en te ontwikkelen. En ook al ligt het HR bij de lijnfunctionaris of manager, P&O draait meestal op voor de lastige klussen, de vuile was en de complexe vraagstukken. Dat geeft niet, want daar zijn we voor. Toch blijkt dat 75% van de werkzaamheden bestaat uit het blussen van brandjes (conflicten), het oplossen van samenwerkings problemen, het zoeken naar nieuwe kansen voor re-integratie en herplaatsingen van medewerkers, of het bieden van een luisterend oor wanneer de gemoederen tot bedaren moeten komen. Tja, en als dit dag-in-dag-uit doet, lijkt het wel of dat alle medewerkers van het bedrijf problemen hebben. Je zou graag die resterende 25% die je kan besteden voor positieve, leuke, aantrekkelijke en innovatieve ideeën, waar mensen blij van worden. Maar ja, er zijn elke dag weer problemen, die…………… Herken je dit? Dit noem ik het “tandartsgevoel”.

Wanneer een tandarts elke dag de probleemgebitten ziet en 75% van zijn/haar tijd besteed aan het vullen van gaatjes, wortelkanaalbehandelingen en het bouwen van kronen en bruggen (laten we het trekken van tanden en kiezen zelfs nog maar even vergeten) dan vergeet hij die geweldige gezonde (melk)gebitten van de meeste mensen. Zo werkt het bij HR ook. Vergeet niet dat een ziekteverzuim van 5% betekent dat er 95% gezondheid is. Dat bij een verloop van 10% er toch 90% het bedrijf en de werkzaamheden interessant vinden om te blijven. Wees en blijf dus positief en trap niet in de negatieve valkuil.

Wordt geen clown

Of neem de metafoor “Clown”. Bij zowel samenwerking, ontwikkeling of gewoon ontdekken van nieuwe mogelijkheden, je zal toch met elkaar moeten praten en kennis uitwisselen. Toch zie ik zowel HRM als management zich in rare bochten wringen om maar te komen tot creatieve, sociale innovaties. Ze lopen er mee te koop als ware het reclamespotjes. Er worden hoofdplannen en detailplannen geschreven, blauwdrukken gemaakt, zelfs brainstormsessie georganiseerd om 1-2-3 tot een nieuwe aanpak te komen. Daarbij worden rare trucjes uit de kast getrokken en onnodige capriolen gemaakt. De ene clown overtroeft de ander. Het wordt een chaotisch circus. Maar waarom nu eens niet nadenken en praten over:

• De menselijke maat van zaken: klein maar fijn!
• Use it up, wear it out, make it do, or do without… (blog volgt)
• Ontwikkeling door kennisdeling: kennis delen = kennis vermeerderen.
• Cocreaties: samenwerking en zelfredzaamheid
• Zelfreflectie: blijf geloofwaardig en doe geen trucje.

Kortom: Kijk zelf eens in de spiegel en kijk of je zo Fit, Vitaal en Flexibel bent als je medewerkers.

Wordt geen ruimtewezen

André Kuipers vormt een uitzondering. In mijn taak als organisatie socioloog kom ik in bedrijven waar de creativiteit door angst en sceptisme volledig de das is omgedaan. Zodra je medewerkers vraagt naar hun mening over een nieuw initiatief of voorgenomen besluit dan hoor je steevast: “Eerst zien, dan geloven” of “Dat hebben ze al zo vaak gezegd en beloofd”. Ze geloven er niets van. Hoe krijg je als manager jouw team en medewerkers zover dat ze met je meedenken, meevoelen en meeleven? Door ze geen worst voor te houden en hen te betrekken bij het proces. Stel je voor dat plotsklaps uit het niets een ruimtewezen voor je staat. Je denkt dat een gesprek wel zinloos zal zijn. Maar de verwondering is groot wanneer dit wezen in jouw taal heel begrijpelijk vraagt waar jouw “tandarts” zit. Hij spreekt blijkbaar wel jouw taal. Samen kom je verder.

Over jouw tandarts gesproken, hij/zij is ook een goed voorbeeld. Die zegt ook niet ineens: ” Ik ga die kroon er op toch maar niet opzetten en trek de rest wel! ” wanneer u na een aantal behandelingen klaar bent voor de uw mooie en nieuwe gebit. De tandarts bepreekt met je van te voren wat hij voor problemen ziet, wat hij er aan kan doen, wat het kost en hoeveel tijd -misschien ook wel pijn- het geeft. Wanneer hij bijna klaar is plaatst hij de kroon (op het werk). Hij doet wat hij beloofd en betrek je bij het proces. Het is tenslotte jouw gebit en jouw portemonee. Doet hij dat niet, zoek je snel een andere tandarts! Misschien ook verstandig in je werk? Als tandarts én HRM-er blijf je in gesprek met je omgeving.En die omgeving is groter dan de 4 muren van je kantoor. Denk als een wijs man maar communiceer in de taal van gewone mensen (Wiliam Butler Yeats).

Tenslotte:

Nog even terugkomend op de stelling aan de keukentafel. De meningen zijn verdeeld. De één kiest voor het vakmanschap (want dan worden problemen adequaat opgelost) en de ander kiest voor de persoonlijke klik met de tandarts om de regelmatige controle te blijven zien als preventie voor grotere problemen. Ieder zijn eigen keuze. Maar zorg dat je een HRM-er anno 2012 bent met oog voor de toekomst!

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

And now…..Something completly different!
Fast, faster, fastest!
Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?
Gebruik je lach als communicatiemiddel!
Jip en Janneke in Social Media Land

OK, ik weet het is misschien wat ver gezocht. Maar de titel van deze blog heet niet voor niets “And now…..Something completly different!” Met deze blog hoop ik u nieuwsgierig te maken naar de mogelijkheden van bepaalde trends in onze samenleving en arbeidsmarkt. Daarnaast zou ik in deze donkere dagen tijdens de crisis graag een klein lichtje van hoop en positiviteit ontsteken, zonder daar nu glitter en glamour voor te gebruiken. Het toverwoord in 2012 is “Zelfredzaamheid”. Wat biedt dat jou nu voor kansen?

Flexibel

In de vorige duoblog “Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen” kwam Hanneke de Frel – directeur basisschool – tot deze uitspraak. Op zich is dat niet zo bijzonder, want Hanneke is een bevlogen onderwijsmens en een warm persoon. Ik vond deze uitspraak opmerkelijk, omdat je bij zelfstandig eigenlijk meteen denkt aan alleen. Toch blijk je elkaar nodig te hebben om tot zelfstandigheid te komen. Een stap verder is zelfredzaamheid. Daarbij heb je al ontdekt dat om jezelf te bedruipen, je ook anderen nodig hebt. Neem de uitgedeelde aardpeer als voorbeeld. Om de eerste stap naar een moestuin te beginnen heb je zaad of stekjes nodig. Eén aardpeer levert je wel 100 aardperen op, maar je moet er wel eerst één hebben om mee te beginnen. Met andere woorden: je hebt elkaar nodig om te beginnen aan zelfredzaamheid.

En als het oogst van die ene aardappel bewaard blijft voor de consumptie en de aanplant voor volgend jaar, blijf je weer alleen. Pas wanneer je een gedeelte van de oogst (al is het maar één  aardpeer) doorgeeft aan een ander, dan pas zet je het principe van zelfredzaam worden door. Dit jaar een aardpeer, volgend jaar een framboos, want variatie en flexibiliteit zijn broodnodig!

Fit

Een tweede kans die je met zelfredzaamheid kan creëren is een veiligere woon- en leefomgeving. Uhhh!? Ja echt. Toen de Britse stad Todmorden moestuinen begon aan te leggen als onderdeel van het programma Incredible Edible had men geen idee dat het simpele innovatieve concept de stad een buitengewoon inspirerend en zelfvoorzienend model voor de toekomst zou maken. Want door het programma zijn relaties in de gemeenschap verbeterd en daalt de criminaliteit elk jaar steeds verder. De 70 grote kweekbedden in de stad leveren o.a. frambozen, abrikozen, appels, zwarte en rode bessen, aardbeien, bonen, erwten, kersen, munt, rozemarijn, tijm, venkel, aardappelen, boerenkool, wortelen, sla en uien. De lokale bewoners profiteren niet alleen van de oogst, maar zien ook liever een mooi onderhouden moestuin dan een berm die als vuilnisbak en hondentoilet wordt gebruikt.

Ook in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West is er sprake van een “moestuinentrend”, waar op verschillende plekken grasvelden tussen huizenblokken omgetoverd worden tot een gezamenlijke buurtmoestuin. Een plek in de wijk waar bewoners samen groenten en fruit verbouwen én elkaar ontmoeten. Het is mooi dat bewoners zelf vaak het initiatief nemen om hun buurt leefbaar te maken en op het idee komen om een moestuin aan te leggen met tomaten, courgettes of pompoenen. Het bestuur of de woningcorporatie helpen daarbij omdat zij ook zien dat een gezamenlijke moestuin mensen met verschillende culturele achtergronden samenbrengt en het educatief is voor jong en oud. In een moestuin kom je tot rust en je bent in de buitenlucht en in beweging. Kortom: dit mes snijdt aan wel 10 kanten!

Vitaal

Tenslotte wil ik zelfredzaamheid ook koppelen aan zelfbewustzijn. De kranten van 13 december 2011 meldden dat mensen met een lagere opleiding minder lang en minder gezond leven. Lager opgeleide mensen hebben minder te besteden en zijn vaker ziek dan hun beter opgeleide landgenoten. Doorgaans eten veel mensen te weinig fruit en groenten en te veel verzadigd vet en zout. Zou de invoering van de “vet”-tax daar nu een oplossing voor gaan bieden? Uit het promotieonderzoek van Wilma Waterlander is gebleken dat het goedkoper maken van groente en fruit leidt tot een substantiële verhoging van groente- en fruitaankopen. Goede ideeën, maar kan je zelf in je tuintje niet 3 stoeptegels verwijderen en er eens wat groenten in gaan kweken? Je bent in beweging, bespaart geld en eet meer groenten. Je wordt er blij en gezond van. En jij niet alleen, want iedereen uit je omgeving profiteert mee. Je familie, vrienden, collega’s, je leidinggevenden en jouw sportteam.

Mijn voorstel

Voor 2012 zou ik voor willen stellen om moestuinen aan te leggen:

1. Haal 4 of meer stoeptegels uit uw tuin(tje) en kweek er eens sla, andijvie, aardappels of aardpeer.
2. Verwijder uw Bruidsluier van uw pergola of tuinschutting en plant een framboos- of braam.
3. Haal de geraniums uit uw balkonbak en zet er bieslook, peterselie, basilicum en koriander in.
4. Spit het braakliggend terrein bij uw bedrijf om en maak er een keurig onderhouden moestuin van.
5. Maak aan de rand van het speelplein (van de school) een strook waar u aardbeien kweekt.
6. Mobiliseer de buurtbewoners om bij het buurthuis een groentenplaats te creëren.
7. Een beetje hulp bij uw oudere buren kan hen helpen in de start van een kleine moestuin en een leuke tijdsbesteding.
8. etc.

Dus………….. Be AVAfit en leg een moestuin aan! Kleine moeite, groot plezier.

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?
Jip en Janneke is Social Media Land
Gebruik je lach als communicatiemiddel!
HRM: Fit? Flexibel? Of Mobiel?
HRM: Leven heeft een ritme

Wakker geschud door de opmerking: “Waar zijn de 80 jaar van de 80-jarige oorlog eigenlijk voor nodig geweest? Tegenwoordig duurt een revolutie een paar maanden.” bemerk ik dat tijd wel een enorme dwangbuis is. Niet alleen in kwantiteit (hoeveel taken kan ik deze dag doen) maar ook in kwaliteit (hoeveel tijd trek ik er voor uit)?. Het leven is vol van prikkels. Om aan al deze prikkels gehoor te geven is een onhaalbare taak. Ik kies in kwantiteit en kwaliteit. Hoe doet u dat?

TV en films

De decembermaand is bij uitstek een filmmaand. Lekkere feelgood-movies met jingle bells en white-christmas songs zijn niet te vermijden. Toch blijkt de moraal van deze films vooral te liggen in de quality-time en een mooie balans tussen privé en werk. Dat vind je ook terug in de TV-programmering: lekker samen voor de buis. Maar mag ik u even wakker schudden? Kijk je TV programma’s en films van vroeger terug dan verveel je je dood na een aantal minuten. Het moordende tempo anno 2011 flitst aan je voorbij en voor je het weet is het afgelopen. Zelfs “Wie van de 3?” -een knaller uit de jaren ’70- heeft een hoger tempo en snelle interviewvragen. Ook het mooie programma “Nederland van Boven” is een moderne variant op de Bert Haanstra docufilms. Maar dan wel in een rap tempo. Ik vraag me ongeduldig af: Waarom zo’n haast? Tegenwoordig kijk ik haast geen TV meer, maar gebruik “Uitzendinggemist” op tijden dat het mij uikomt.

Email

De kerst- en verjaardagskaart verliest terrein en wordt vervangen door een welgemeende email of e-cart. Niks mis mee. Toch heb ik onze kinderen altijd geleerd dat de tijd die je in mensen investeert door een kado of kaart te kopen, te verpakken of te schrijven, naar de post te brengen ook een stukje kwaliteits aandacht is. Nu zetten we -zichtbaar in het “Nederland van Boven” op 8 december 2011- massaal om 08.00 uur onze computer of smartphone aan om eerst onze email te checken. Even lekker snel, tussen het tandenpoetsen en de eerste koffie door. Ik vorm daarop geen uitzondering, helaas. Maar wat is er niet lekkerder dan een dikke brief van je beste vriendin of een kaartje van een verre vriend op de deurmat te vinden. Even time out en genieten!

Social media

Na de email werkt het gebruik van social media helemáál verslavend. Aanwezig op Twitter, LinkedIn, Facebook, Google+, Google wave en buzz, en het schrijven van blogs, discussions, etc. nemen aardig wat tijd in beslag. Is dat erg? Wel nee, want ondanks dat het directe tijd kost, levert het ook tijd op.

• Ik reis niet meer naar Amsterdam voor een seminar, want ik bekijk de presentatie via slideshare.
• Ik volg niet meer een training in Maastricht, want ik doe mee via een conferencecall
• Ik koop niet meer elk managementboek uit de top 10, maar ik download een e-book of whitepaper.
• etc.

De tijd die ik normaliter besteed aan het verplaatsen van mijn lijf van A naar B, investeer ik nu in het lezen van mails, tweets of up-dates. En wil ik écht met iemand kennismaken dan organiseren we een ontmoeting bij OpenCoffee. Tja ……… is dat tempo nu wel een achteruitgang?

Hoop

Het antwoord op deze vraag, maakt dat ik de karikatuur van de eerste alinea wat bij moet stellen. We hebben een keuze. We hebben zowel de wereld en de tijd (globalisering en internet) in ons bezit. Maar daar moeten we dan wel iets mee doen. Een zwangerschap blijft toch gewoon 9 maanden duren om een mens te construeren. We hebben we een beetje invloed, maar de wachttijd moeten we wel uitzitten. Waarom kunnen we dan niet geduld hebben voor verandering. Is het niet verstandig om eens even te wachten en niet meteen iets op te lossen, een hapsnap beleid voeren of een voor-de-hand-liggend alternatief aan te dragen?

Waarom? zal je vragen……. Omdat iets structureels aanpakken HOOP geeft. En hoop geeft verwachtingen. Hoop is het werken aan de toekomst. Nadenken over mogelijkheden. Mensen met hoop hebben iets aparts. Ze stralen iets uit. Er is nog iets te doen………er zijn kansen.

2012

Laten we bij de bezinning van de maand december het jaar eens evalueren. Houden we de tijdmachine in stand en laten we ons overspoelen door de waan van de dag? Misschien kunnen we in 2012 beginnen met een mooi voor nemen om met hoop en rust te starten. Neem tijd voor jezelf, voor de ander, in je werk en bij je familie en vrienden. Wees Vitaal, Flexibel en Fit!! Zorg dat je in beweging blijft.

Een gelukkig 2012 allemaal……!

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?
Jip en Janneke is Social Media Land
Gebruik je lach als communicatiemiddel!
HRM: Fit? Flexibel? Of Mobiel?
HRM: Leven heeft een ritme

Dit is een duoblog van Hanneke de Frel, schooldirecteur basisschool Maxima in Berkel en Rodenrijs(Lansingerland) en Esmeralda de Vries , Arbeidsmarkt-socioloog (AVAfit). Het maandthema van december gaat over communicatie. Maar hoe communiceren we over zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Via twitter deed ik een oproep. Hanneke reageerde snel. We stelden ons de vraag: Welke soorten en invalshoeken van zelfredzaamheid zien we in ons werk. Wat herkennen wij hiervan bij de jeugd en ouderen van tegenwoordig?

Hanneke:

Zelfredzaamheid, een woord dat mij aan het denken heeft gezet. Een tweet van Esmeralda triggerde  mij om hier meer inhoud aan te geven. De betekenis ervan zit ‘m in het zichzelf kunnen redden in algemene zaken in het leven, iets zonder hulp te kunnen oplossen.

Als onderwijsmens bekijk ik de zelfredzaamheid van de kinderen op de basisschool. Als voorbeeld zie je in de kleutergroepen dat kinderen moeten leren om zelf hun jas aan en uit te trekken en deze zelf moeten leren ophangen onder de welbekende luizencape. Dat is al een kunst op zich, maar ze kunnen het echt al in groep 1, als je die zelfredzaamheid maar stimuleert. Ook de beker en het bakje met eten kunnen kinderen echt zelf mee naar binnen nemen en op de plek neerzetten, waar het hoort.

In hogere groepen moeten kinderen leren om zichzelf te redden, door sociale vaardigheden op te doen, maar ook in het leerwerk door om te kunnen gaan met hun eigen hulpvraag. Zelf oplossingen zoeken geldt dus voor dagelijkse handelingen als de wc-gang, maar ook voor het oplossen van een ruzie of het voor elkaar krijgen van hulp bij het opdoen van kennis. Een kind met een stoornis of handicap heeft een extra uitdaging. Zij zullen met hun zelfredzaamheid, naast de dingen die iedereen moet kunnen om zichzelf te kunnen redden, ook nog eens zichzelf moeten redden als ze dyslexie hebben, een spraakstoornis ervaren of een been hebben gebroken. Ook dan kunnen we kinderen stimuleren om hun zelfredzaamheid te vergroten door hiermee te leren omgaan. Een stukje acceptatie, openheid en bespreken wat er wel en niet mogelijk is.

Esmeralda, wat versta jij onder zelfredzaamheid in jouw werk? Wanneer noem jij mensen zelfredzaamheid? En hoe stimuleren jullie dit?

Esmeralda:

Zelfredzaamheid is een containerbegrip. In mijn werk als organisatie-socioloog kijk ik naar het gedrag van groepen mensen. Dit kunnen werknemers zijn, klanten, studenten, teamleden, directieleden, stagiaires, 55+ werkzoekenden, etc. Kortom alle groepen die je op de (arbeids)markt tegenkomt. In 1984 werd ik gegrepen door MANS (Management Arbeid Nieuwe Stijl) met zelfstandige teams en verantwoordelijkheden op de werkvloer. Dat was toen nieuw. Nu in 2011/2012 zie ik het terug in zelfstandige teams in de zorg, bij Het Nieuwe Leren van studenten, bij de flexibiliteit door het creëren van balans in werk & privé, etc.

Zelfredzaamheid is een onderdeel van sociale kwaliteit, de mate waarin burgers in staat zijn om deel te nemen aan het sociale en economische leven, de condities die hun welbevinden en individuele potenties stimuleren. Bij een grote zelfredzaamheid ben je onafhankelijker van de beslissingen van anderen en kan je meer invloed uitoefenen op je sociale context.

Ik kom net terug van een vergadering met een 55+ netwerk van werkzoekenden. Zij snappen dat ze de heerlijk vertrouwde zekerheden van “het oude werken” moeten loslaten om de aansluiting te kunnen maken en te behouden met de hedendaagse arbeidsmarkt. Ik noem hun ook early adapters van “Het Nieuwe Werken. Hierbij gaat het om meer dan niet tijd- en plaatsgebonden werken, maar om de zelfredzaamheid binnen het verrichten van opdrachten die inkomsten genereren. Heel stimulerend (vanuit de positie van opdrachtgever en opdrachtnemer gezien)!

Tegelijkertijd zie ik ook jongeren zeer zelfstandig studeren als basis voor hun zelfstandigheid in hun toekomstig werkproces. En wat dacht je van onze generatie? Je noemde onze duoblog, die ontstaat via de digitale snelweg ook al een mate van zelfredzaamheid. Onlangs las ik nog een interessant artikel over social media als middel om ouders te betrekken bij school. Het is dus een HOT onderwerp!

Kortom: zelfredzaamheid is van alle markten thuis. Maar als je het allemaal zelf kan, heb je dan eigenlijk nog wel een “baas”, “leidinggevende” of “manager” nodig?

Hoe zie jij dat als directeur van een basisschool?

Hanneke:

Het is prachtig gezegd om zelfredzaamheid te zien als een stuk onafhankelijkheid. Je kunt de dingen zelf. Toch vind ik niet dat je daarmee de dingen alleen kunt doen. Wij, als mensen, hebben altijd andere mensen nodig. Sommigen in meerdere, anderen in mindere mate. Dit begint al vroeg. Als ik kijk bij mij op school met de kinderen die net op school komen (4 jaar), zie je dat ze imitatiegedrag vertonen, ze leren door naar elkaar te kijken en elkaar na te doe, zo leren ze van elkaar en van de leerkracht. Ook als volwassenen leren wij door te communiceren met anderen. Jouw 55+ groep is met elkaar tot een bepaalde conclusie gekomen, dit hadden zij stuk voor stuk waarschijnlijk niet bereikt. Ook deze duoblog is een bewijs van 1+1 is meer dan 2. Door samen over dingen te praten, elkaar dingen te laten “zien” kom je verder en worden andere mogelijkheden zichtbaar.

Het lijkt dus zo te zijn dat zelfredzaamheid niet betekent dat je het allemaal alleen moet doen, maar dat je zelf (eventueel met behulp van anderen) naar een oplossing kunt zoeken. Jezelf kunnen redden betekent ook niet dat je het alleen hoeft te doen, maar zelf op onderzoek uitgaat. Ontdekkend leren, maar ook kunnen laten zien aan anderen. Dat is ook weer mooi in de veranderende invulling van allerlei opleidingen.

Maar nu jouw laatste vraag: Hebben we nog een leidinggegevende nodig? Ik gebruik het liefst leidinggevende in plaats van baas. De baas doet me denken aan ” de baas spelen”, ofwel de bepalende factor, terwijl ik denk dat je als leidinggevende stimuleert en inspireert om het samen op te lossen. De kracht uit mensen halen. Daarin zal – naar mijn bescheiden mening – wel iemand of een kleine groep mensen een richting moeten aangeven. Sturing geven aan veranderprocessen, een centrale verantwoordelijkheid, juist omdat er dan ook leiding gegeven wordt aan een proces. Een leerkracht doet dat in de klas, een ouder doet dat thuis, een leidinggevende doet dat op zijn werk.

Zelfstudie is goed, maar ook leren van elkaar (studieteams) en presenteren (laten zien aan anderen) is noodzakelijk om verder te komen. Leuk dat je ook de digitale wereld erbij betrekt. De laatste jaren heeft dit natuurlijk een enorme vlucht aangenomen. Ook daarin laten mensen elkaar zien, worden er allerlei meningen en ideeën opgeworpen en worden er zo weer nieuwe dingen ontwikkelt.

Hierbij zie je dat mensen zich ontwikkelen, maar ook deze moderne digitale tijd is veel verder ontwikkeld. In de toekomst zal het niet anders zijn, wij zijn immers al ouderwets ten opzichte van onze kinderen.

Daarmee is de zelfredzaamheid van kinderen van nu wat verschoven. Terwijl het belangrijk is, dat kinderen van nu straks wel op eigen benen kunnen staan.

Hoe geef jij aandacht aan zelfredzaamheid in jouw werk en in het geven van workshops?

Esmeralda:

Precies, Hanneke. Zelfredzaamheid doe je niet ALLEEN, maar ZELFSTANDIG met anderen. Daar gaat het om tijdens studie, werk, wonen etc. In mijn blog Jip en Janneke in Social Media land vertelt Sabrina over de communicatietechniek van oma in vergelijking tot haar kleinkind. Er is eigenlijk weinig verschil. Oud leert jong en ook omgekeerd. Door ouderen flexibel, vitaal en fit te houden in de maatschappij kunnen we samen aan de slag. Dan moet je echter wel oude opgebouwde “rechten” loslaten en open staan voor verandering. Omdat verandering eng is, houden mensen graag vast aan bestaande patronen en slaken kreten zoals: Ik heb recht op werk of zorg of geluk. En de vraag is of dat eigenlijk wel zo is. Door het-recht-hebben-op als uitgangspunt te nemen, houd je vast aan bestaande situaties en ben je niet geneigd dit weg te geven of te delen. Je komt dus alleen te staan en isoleert je van de groep en samenleving. Dan ben je niet meer zelfstandig, maar alleen.

De afgelopen jaren heb ik in mijn workshops de zelfredzaamheid centraal gezet zonder het specifiek te benoemen. De training “Solliciteren kan je leren!” is gericht op de zelfredzaamheid van MBO studenten. Denk aan hun eerste gesprek voor een (maatschappelijke) stage, intake bij een nieuwe studie, vakantie- of bijbaan naast de studie en hun echte eerste functie. Het focust op de mate van zelfkennis, zelfvertrouwen en zelfredzaamheid om een gelijkwaardige gesprekspartner te zijn. Geen rode vlekken in je nek of zweterige handen. Je weet wie je bent en wat je te bieden/vragen hebt. Dat werkt voortreffelijk (ook bij ouder dan 25 jaar, voor vrijwilligers of in zelfstandige teams).

Het project de Re-integratie Express is een positief HR-instrument voor langdurig zieken die niet kunnen terugkeren naar eigen werk. We hebben dit traject ontwikkelt voor re-integratie 1e en 2e spoor (metafoor is reizen per trein), zodat deze mensen op een positieve en leuke manier gestimuleerd worden zelf te bepalen hoe ze hun einddoel gaan bereiken. Het leuke van het traject is dat ze zelf “bewijslast” verzamelen zodat ze -samen met hun werkgever- bij een WIA-beoordeling kunnen aantonen: Re-integratie is helaas niet gelukt, maar dat ligt niet aan niet-willen maar aan niet-kunnen!

Een derde voorbeeld is ontwikkeld afgelopen zomer: De Lifestyle kalender. Ook hier krijgt de medewerker een positieve prikkel om bewust te worden van zijn/haar levensstijl en de gevolgen hiervan op leven en werken. Dit wordt aan de hand van de seizoenen in een praktische activiteit omgezet. Daardoor maken mensen kennis met iets nieuws of gaan samen aan de slag. Ze vergroten hun zelfredzaamheid door samen te doen.

Hanneke, hoe creëer je het bewustzijn van samen-doen en zelfredzaamheid bij leerkrachten van een basisschool?

Hanneke:

Toen je het had over jong leert van oud en oud leert van jong, zag ik de basisschool al voor me. Leerkrachten leren aan kinderen, maar kinderen leren ook aan leerkrachten door te laten zien wie ze zijn en wat zij in het onderwijs nodig hebben. Je komt tot de ontdekking wat de onderwijsbehoefte is van dit kind in deze situatie, met deze leerkracht en met deze ouders. Dit heet handelings gericht werken.

Ook de leidinggevende zal in school open moeten staan voor zijn personeel door hen het vertrouwen te geven dat wat ze doen, ook goed doen, een soort van autonomie geven waarin zij zichzelf kunnen laten zien. Daar leer ik weer van. Andersom kan ik hen ook dingen laten zien.

Daarom hebben mensen altijd andere mensen nodig. Leren van elkaar.

Ook ouders zullen met hun eigen kinderen een soort wisselwerking moeten creeren. Dat begint met voordoen en nadoen, maar als je samen een spel speelt, reageer je op elkaars reacties. Je leert als ouder om een goede reactie of stimulans te geven aan kinderen. Kinderen leren van hun ouders door dit in een andere situatie na te doen. Ouders geef uw kind(eren) vertrouwen en laat ze dingen ontdekken, zelf doen(!) en ervaren hoe de dingen moeten gaan. Dan worden het zelfstandige kinderen die uitstekend floreren in hun zelfredzaamheid.

Zo leren we allemaal hoe we zelfredzaamheid kunnen ontwikkelen:

• voordoen en nadoen (imitatiegedrag)
• kennis opdoen (van elkaar of uit een boek)
• vaardigheden leren en leren toepassen (hoe houd ik een goed gesprek)
• leren communiceren met anderen
• attitude: aanvoelen wanneer dingen wel of niet gewenst zijn.
• sociale vaardigheden: omgang met anderen, complimenten geven, vertrouwen geen, niet afkraken, stimuleren

Esmeralda, herken jij bovengenoemde punten in jouw werk en de workshops die je geeft?

Esmeralda:

Grappig! Jij haakt in op één stukje uit mijn alinea en ik blijf hangen in jouw tekst “Daarom hebben mensen altijd andere mensen nodig. Leren van elkaar”. Ik blijf maar nieuwsgierig hoe de docenten niet alleen van kinderen, maar ook van elkaar leren. En dan niet alleen binnen de school, maar ook daarbuiten: intercollegiaal. In het kader van zelfredzaamheid vraag ik mij af of de docenten dit doen en met welk doel. Is er sprake van imitatiegedrag en luisteren of aanvoelen omdat dit een goede didactische manier is of omdat zij geïnteresseerd zijn in de ander (kind of collega)? Hoe worden zij daar zelf wijzer/zelfstandig van en bevordert dit in hun zelfredzaamheid?

Het antwoord zal waarschijnlijk een soort brug vormen naar jouw vraag aan mij hoe ik de opgenoemde punten verwerk in mijn werk en workshops. Dat mensen van elkaar leren en daardoor beter kunnen inspelen op veranderingen zit vast aan de AVAfit visie, maar de meeste mensen vinden verandering eng en willen vasthouden aan het oude vertrouwde. Indien docenten dit starre voorbeeldgedrag tonen aan de kinderen, zullen zij ook minder flexibel zijn. Dat is jammer, want zoals Darwin ons al leerde: Het zijn niet de grootste en sterkste dieren die overleven, maar die speciën die zich snel aanpassen aan de omgeving. Rosabeth Moss Kanter, Professor aan de Harvard Business School, geeft het advies: Zorg er voor dat je je als leider (ik lees ook docent) zelf blijft ontwikkelen en zorg er voor dat jouw medewerkers (ik lees ook kinderen) ook de ruimte hebben zich te ontwikkelen. Stephen Covey’s centrale gedachte is:’Verbind je met idealen, hogere doelen en wees daarin oprecht en authentiek’.

Dus mijn laatste vraag aan jou is: Hoe en wat leren docenten van elkaar om zelfredzaam te zijn en te blijven?

Hanneke

Leuk dat je daarna vraagt, want we zijn bezig om van onze school een lerende school te maken. Door eerst eens een gezamenlijke visie op te stellen en leren om elkaar goede feedback te geven (welke uiteraard stimulerend is bedoeld, nooit afkrakend), zijn we steeds meer bezig om elkaar dingen duidelijk te maken en zo van elkaar te leren. Onze volgende stap in een lerende school, is de collegiale consultatie, waarbij leerkrachten bij elkaar in de klas gaan kijken om iets (in dit dit geval het onderdeel zelfstandig werken, omdat we dit als school aan het ontwikkelen zijn. Grappig eigenlijk, want ook hierin leert een kind in de groep zijn zelfredzaamheid te stimuleren aan de hand van regels van het zelfstandig werken: stoplicht, blokje, instructietafel) te bekijken en elkaar daarover goede feedback te geven. Hiervoor hebben we al een formulier ontwikkelt waarop gescoord kan worden, maar ook ruimte is voor vragen van leerkrachten die bekeken worden. Kun je eens kijken hoe ik reageer op dat kind, bijvoorbeeld. Dit vergt een veilige omgeving voor alle leerkrachten, maar is bijzonder leerzaam voor alle partijen. Organisatorisch zullen IB-ers, RT-er, locatieleider en ik als directeur een of meerdere klassen moeten overnemen, maar dit is het waard!

Ook functioneringsgesprekken zijn momenten om naar elkaar te luisteren. Ik leer van de collega’s en zij van mij door elkaar een spiegel voor te houden. Het MO (Management Overleg) met alle directeuren van de stichting is ook wel waard om te bekijken waaruit de kracht van mensen gehaald kan worden. Iedereen heeft immers zijn eigen kwaliteiten. Om even terug te komen op het “zelfstandig werken” bij ons op school. Dit is bedoeld om kinderen te leren om te gaan met uitgestelde aandacht, zelf oplossingen te zoeken en zelf de goede vragen te stellen aan leerkracht of andere leerling. Ook effectief werken heeft hiermee te maken, want als een vraag niet op dat moment beantwoord kan worden, gaat de leerling eerst verder met de dingen die ze wel weten. Zelfredzaamheid is dus voor iedereen belangrijk, als je maar open staat om met elkaar in gesprek te raken en open staat voor feedback van anderen. Leren feedback te geven (“ik zie….”) en leren feedback te ontvangen (“begrijp ik goed dat….”) Dat is de kunst.

Tenslotte:

Zelfredzaamheid kun je niet alleen, daarvoor heb je anderen nodig. Je ziet het overal in terug, het werk, huis, contact met vrienden en familie, ja in het hele dagelijkse leven. Hiervoor zijn stimulerende factoren nodig: open staan voor anderen, veilige omgeving, vertrouwen geven, eerlijkheid, interactie ofwel actie en reactie, goede communicatie dus. Zo leren we van elkaar en is er altijd sprake van tweerichtingsverkeer.

Zelfredzaamheid is dus zelfstandig oplossingen kunnen zoeken, zelf – eventueel samen met anderen – iets voor elkaar krijgen.

Zelfredzaamheid hebben we nodig om uiteindelijk te overleven. Het is dus van belang dat iedereen het kan en leert als men jong is en het blijft kunnen als men ouder wordt.

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

Jip en Janneke is Social Media Land

Gebruik je lach als communicatiemiddel!
HRM: Leven heeft een ritme
HRM: Oude koeien uit de cijfersloot
HRM: Vriendschap is een werkwoord!
HRM: De Mexicaanse visser en de zakenman
Vakmanschap is meesterschap!
HRM: Bemoei je met je eigen zaken!
HRM: Zelf(s)management is hot!

„Je leert praten van je ouders en je accent wordt bepaald door de streek waar je opgroeit”, schrijft Julia Bontes uit Den Haag. „Maar waar komt je manier van lachen vandaan?”

„Een fascinerende vraag”, vindt Mark van Vugt. Hij is professor psychologie aan de Vrije Universiteit en heeft onderzoek gedaan naar de functie van onze lach. „Er zijn inderdaad verschillende soorten lachen”, vertelt hij. ”Zo is er het onderscheid tussen de ‘echte’ lach (ook wel Duchenne-lach genoemd), waarbij je moet schuddebuiken, en de ‘neppe’ lach, die je uit beleefdheid lacht. „De ‘echte’ lach is een fysieke inspanning, waarbij endorfines vrijkomen die een gevoel van geluk geven”, zegt Van Vugt. „De ‘neppe’ lach is meestal een glimlach en heeft dit effect niet.”

Volgens Van Vugt lachen we om drie redenen: om onderlinge banden te versterken, om pijn te verlichten en om anderen te vleien. Dat laatste zorgt dat we vaker ‘omhoog’ lachen dan ‘omlaag’: een secretaresse lacht vaker naar haar baas dan andersom.

“Mannen lachen over het algemeen wel zwaarder dan vrouwen”, vertelt Van Leeuwen. ”Doordat ze meer testosteron hebben en dus een lagere stem, bulderen ze meer. Vrouwen lachen vaak wat ingetogener en hoger.”

“Maar niet iedereen heeft altijd dezelfde lach. Bij stress of enthousiasme bijvoorbeeld wordt de ademhaling snel en oppervlakkig, wat je lach hoger maakt. Ben je ontspannen, dan lach je lager, vanuit je buik. Kinderen lachen overigens veel vaker en langer dan volwassenen. Als we jong zijn, lachen we maar liefst driehonderd tot vierhonderd keer per dag. Zijn we ouder, dan loopt dit terug tot gemiddeld twintig keer per dag.”

Welke les leren we hieruit? Vanuit de AVAfit gedachte van Vitaal, Flexibel en Fit zie ik een oportunity ontstaan in de Persoon-Organisatie fit. Pas jij bij de organisatie? Kennen we elkaar en weten we elkaar te bereiken? Niet alleen op communicatie vlak, maar ook in de aanspreekcultuur. Want niet alleen een goede vriend is iemand die “met je lacht en met je grient”. Je collega, je teamleden, jouw leidinggevende en jouw klanten zijn de mensen met wie je een band creëert. Deze relatie mag gebruik maken van de 3 redenen om te lachen: We versterken onze onderlinge band, we verlichten (elkaars) pijn en we vleien de ander (schouderklopje). Geef elkaar de ruimte in deze donkere dagen met een heldere schaterlach. #kadotip van de maand.

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

HRM: Fit? Flexibel? Of Mobiel?
HRM: Leven heeft een ritme
HRM: Oude koeien uit de cijfersloot
HRM: Vriendschap is een werkwoord!
HRM: De Mexicaanse visser en de zakenman
Vakmanschap is meesterschap!

Sabrina van Loon vertelt: Social Media is niet iets wat je moet leren, zoals fietsen of punniken. Het zijn vaardigheden die je al hebt en die je in een nieuwe sociale omgeving moet toepassen. Dezelfde persoonlijke kwaliteiten en sociale handigheden die je hebt geleerd tijdens je opvoeding, zullen je succesvol maken op social media. Hieronder zijn 10 dingen die je oma je ooit wel geleerd heeft en die je kunt toepassen op social media. En als je je ze nog niet geleerd hebt, maak dan een afspraak met je oma want onder het genot van een kopje thee kan zij je alles vertellen over hoe je ‘vroeger’ kunt toepassen in de digitale wereld.

1. Gedraag je! Social media heet niet voor niks ‘social’ media. Ook al hebben we interactie in een virtuele ruimte, hier gelden net zo goed dezelfde traditionele sociale regels en wetten omtrent ongepast en onbeschoft gedrag. Kort door de bocht: ‘als je je als een eikel gedraagt, verwacht dan niet dat je veel vrienden krijgt’. Wees beleefd voor anderen en gedraag je netjes.
2. Presenteer jezelf. Hoe je jezelf presenteert in de virtuele wereld is net zo belangrijk als in de echte wereld. Zorg ervoor dat je je altijd bewust bent over hoe je zelf overkomt op anderen. Bedenk van tevoren wat het effect kan zijn van je woorden. Laat jezelf van je beste kant zien.
3. Stuur een bedankje kaart. Mensen waarderen het als ze gewaardeerd worden. Er is echt niet veel nodig om een ​​kennis om te zetten naar een vriend, die dan ook veel meer waarde zal bieden. Een eenvoudig dank je wel, of een ander manier dat je je dankbaarheid laat zien, zal een gunstig effect hebben.
4. Doe je ellebogen van de tafel. Als je anderen respectvol benaderd dan laat je zien dat je ze waardeert, het gevolg is dat ze jou ook meer waarderen. Als je respect toont zal je social media waarde stijgen! En waarde is nu eenmaal een van de belangrijkste dingen bij social media.
5. Maak geen lawaai. Luister naar waar jij van houdt in je eigen omgeving en leefwereld. Wat vind je leuk om te lezen en wat irriteert je? Als iets je irriteert doe dat zelf ook niet. Let er wel op dat jouw persoonlijke voorkeur niet de voorkeur van iemand anders hoeft te zijn. Zo gauw het door anderen als afleiding of irritant wordt gezien, zullen ze je gaan negeren en op zoek gaan naar een andere zender met minder lawaai.
6. Maak af waar je aan begint. Hoe je het ook bekijkt, een verbintenis brengt verplichtingen met zich mee. En social media is een verbintenis. Wanneer je deel uit maakt van een community dan is het niet meer alleen aan jou wanneer of hoe vaak je de interactie aangaat met andere leden. Er zijn namelijk bepaalde verwachtingen. Daarnaast als jij jezelf als vriend profileert, wees dan ook voorbereid dat er soms een vriendendienst kan worden gevraagd.
7. Eet je groente op. Een aantal kanten van social media zijn totaal niet sexy of uitdagend, maar wel belangrijk voor je groei en gezondheid. Je moet gewoon op de hoogte blijven van de belangrijkste ontwikkelingen en wat er in jouw ‘gemeenschap’ speelt. Je kunt dus niet alleen snoepen, maar je moet ook af en toe spitskool eten. Want er is niks vervelender dan iemand die zich alleen maar met zijn eigen zaakjes bezig houdt en totaal geen interesse heeft in anderen.
8. Vroeger…? Soms zijn alle nieuwe gadgets en toepassingen niet zo belangrijk of effectief als wij denken/willen/ hopen dat ze zijn. Soms werkt het beter als je terug gaat naar de ouderwetse manier. Maak gebruik van email, telefoon of ga gewoon een keer heel 2001 met iemand lunchen. Deze ouderwetse methode zal in de veel gevallen meer bereiken dan social media.
9. Een mens is maar zo goed als zijn woord. In social media draait alles om vertrouwen. Mensen krijgen waarde (sociaal kapitaal) als ze te vertrouwen zijn. Als je niet te vertrouwen bent, niet integer bent en onoprecht bent dan heb je totaal geen enkele waarde voor anderen. Blijf dus dicht bij jezelf!
10. Eerst denken dan praten. Je kan altijd iets zeggen, maar nooit kun je dat wat je gezegd hebt terugnemen. Vooral bij social media moet je je hier bewust van zijn. Hier kan alles wat je zegt, gehoord worden door iedereen. Het is er voor altijd en je kunt het nooit meer terugnemen.

Iedereen zou dus in principe gebruik kunnen maken van social media. En iedereen zou dus gebruik MOETEN maken van de waarden en normen die voor oma heel gewoon zijn … En als je nog een keer bijna in slaap valt omdat je oma weer over ‘vroeger-was-alles-beter’ praat… Luister dan een keer goed en bedenk dan dat je oma een hele succesvolle social media expert zou zijn! Hoe duidelijker kunnen we het nog voor u maken? Dank Sabrina!

Meer lezen van Esmeralda de Vries? Esmeralda schreef ook:

HRM: Leven heeft een ritme
HRM: Oude koeien uit de cijfersloot
HRM: Vriendschap is een werkwoord!
HRM: De Mexicaanse visser en de zakenman
Vakmanschap is meesterschap!
HRM: Bemoei je met je eigen zaken!
HRM: Zelf(s)management is hot!

Mooie video over hoe de Europese Commissie de EU gaat helpen om zijn “employment target” voor 2020 te halen, namelijk 75 procent van de beroepsbevolking (van 20 tot en met 64 jaar) aan het werk.

Met grote regelmaat publiceert Esmeralda de Vries op HI-RE leuke en interessante blogartikelen. Zo schreef Esmeralda:

Recruitment: Zijn recruiters cultuurbarbaren?
 HRM: Fit? Flexibel? Of Mobiel?
HRM: Leven heeft een ritme
HRM: Oude koeien uit de cijfersloot
HRM: Vriendschap is een werkwoord!
HRM: Bemoei je met je eigen zaken!
HRM: Zelf(s)management is hot!
HRM: Samen tegen elkaar

Toen ik even in de cijfers dook, las ik dat in de provincie Noord-Brabant een woon-werkafstand tot 10 kilometer voor de meeste werknemers gewoon (52%) is. Een reistijd van maximaal 1 uur blijkt voor velen acceptabel te zijn. En omdat reisgedrag veelal gebaseerd is op gewoontes, willen mensen dit niet graag veranderen. Zolang het vervoer en de tijd van reizen constant en betrouwbaar zijn, willen mensen niet verhuizen. Mensen verhuizen slechts eens in de 7-10 jaar. Dicht bij huis werken is dus heel aantrekkelijk.

Op de afstand tot 10 kilometer is het gebruik van de (elektronische) fiets populair en wordt de auto doorgaans ingezet vanaf een woon-werkafstand van 11 kilometer. En waar zouden we zijn zonder de trein? Die trein is pas interessant bij afstanden groter dan 20 kilometer (8,3%). Slechts 12 % van de werknemers vindt reizen per trein interessant. Het reizen per openbaar vervoer is niet altijd een persoonlijke keuze, omdat veel ondernemingen op industrieterreinen moeilijk met het OV bereikbaar zijn. En meestal brengt één van de ouders de kinderen per auto naar de creche, opvang of school……

De reiskostenregelingen vanuit de werkgever stimuleren of motiveren wel het mobiliteitsgedrag van een werknemer. Terwijl de werkgever een lease auto inzet als blijk van waardering of arbeidsvoorwaarde opneemt in het arbeidscontract, denkt de werknemer aan de kosten zoals bijtelling, flexibliteit en tijdwinst. Bestaande regelingen zoals fiets- en autovergoedingen (per afgelegde km) en vergoedingen 2e klasse van OV, worden momenteel aangevuld met creatieve alternatieven zoals carpolen (auto of fiets), flexibel werken en thuiswerken.

Vooral het (tijdelijk of partime) flexibel werken en thuiswerken, bieden oplossingen voor werknemers om file en verhuizing te vermijden, terwijl het voor de organisatie tijdwinst en efficiëncy betekent. Medewerkers die aan Het Nieuwe Werken doen, flexibel omgaan met werkplek en -tijden hebben over het algemeen een aanzienlijk hogere werknemertevredenheid. Dubbel succes voor de werkgever! Het imago van de organisatie stijgt mee.

Het is opmerkelijk dat regelingen binnen mobiliteit meestal aanbodgericht zijn, terwijl uit bovenstaande info blijkt dat het meer een individuele keuze is, die afhankelijk is van de huidige situatie. Kijk je naar de jeugd, dan geven zij meer geld uit aan I-pads en mobiele communicatie dan aan het behalen van een autorijbewijs. Tevens zijn deze jongeren gewend aan het reizen per openbaar vervoer door het studentenreisproduct uit hun studiebeurs.