Na wat omzwervingen in andere functies kwam ik in arbeidsbemiddeling terecht. Ik begon als intercedente op een uitzendbureau. Al snel bleek het niets voor mij te zijn: dag in dag uit kansloze werkzoekenden aan een baan helpen en opkomstcontroles te moeten doen. Via een collega rolde ik vervolgens het recruitmentvak in. Ik startte als interim recruiter bij het nieuwe Europese hoofdkantoor van Nike. Dat ik de vijfde recruiter op rij was en inzet was in een politiek steekspel, wist ik op dat moment nog niet. Misschien maar goed ook. Anders begon ik wellicht niet zo onbevangen aan het afmaken van het karwei van mijn vier voorgangers. Zij hadden de klus in de paar maanden daarvoor niet helemaal naar wens van de opdrachtgever aangepakt. Die opdrachtgever gaf ons nog één kans en die moest ik pakken.

Waar ik de kandidaten vandaan moest halen? Geen idee. Welke media ik kon inzetten? Geen idee. Dat ik sowieso media kòn inzetten. Geen idee.

Het enige dat ik wist, was dat ik binnen zes maanden zestig ervaren financials moest gaan aannemen. Allen zeer goed Engels-sprekend en een andere Europese taal als moedertaal hebbende. Oja, Nike-sponsor zijn was ook wel een aanbeveling. Kandidaten die in een shirt van de concurrent op gesprek kwamen, kon ik bij de receptie al afwijzen. Wel zo duidelijk.

Door me volledig en met jeugdig enthousiasme in het Nike-geweld te storten, zette ik de opdracht succesvol naar mijn hand. Al spartelend in het diepe figuurlijke zwembad, kreeg ik te maken met veel voor mij nieuwe zaken:

• preferred supplierships
• SLA’s
• recruitment reports, in het Engels uiteraard
•  werving via het eigen netwerk
• presentaties geven op internationale scholen
• adverteren in print-media (ja, ook in het Spaans, Duits, Portugees, etc.)
• en last but not least: online media.

Dat ik jaren later zelf onderdeel zou uitmaken van de wondere wereld van online media, kon ik op dat moment nog niet vermoeden. De opdracht rondde ik met succes af, binnen de gestelde termijn.

Een vraag die ik sindsdien vaak voorleg aan interimmer èn opdrachtgever: is het belangrijk of noodzakelijk dat je als interimmer vooraf alle informatie over een opdracht krijgt? Dus ook info over een eventueel voortraject, de diverse politieke omstandigheden, verschillende belangen en dergelijke? Ik ben er nog steeds niet over uit.