Gezag, generaties en gezanik

Delen

Generaties! We krijgen er geen genoeg van. Zaterdag weer een artikel in de Volkskrant (p. 22-23, vooralsnog alleen op papier), verwijzend naar de bijeenkomst van afgelopen zaterdag van happyChaos. Waar men op zoek is gegaan naar het nieuwe gezag, de voorwaarden waaraan gezag tegenwoordig moet voldoen en naar manieren om dat gezag vorm te geven. De schrijvers van het Volkskrantartikel – zelf leden van de pragmatische generatie en zichzelf de “˜Telekids’-generatie noemend, volgens de Becker-definitie geboren tussen 1970 en 1985 – stellen dat de babyboomers het gezag ondermijnd hebben en dat het niet zo is dat zij geen gezag dulden, maar dat ze de hele gezagloze wereld van hun ouders geí«rfd hebben en er dus ook maar mee opgescheept zitten.

Ja hallo. Zo lust ik er nog wel een paar.

Zelf deel ik een huishouden met twee vertegenwoordigers van generatie Einstein (geboren tussen 1985 en 2000). Die – als we er voor het gemak van uitgaan dat ik één van de gezagslocaties in hun leven ben – over het algemeen best goed naar me luisteren. Als we even vergeten dat ze zo ongeveer vastgelijmd zitten aan dat beeldscherm en bij iedere vraag eerst roepen: “Seconde, ben even bezig met…” en vul dan maar in: een gevecht in COD, een pakketje van de ene kant van het scherm naar de andere kant transporteren, een vaag en potentieel gevaarlijk programma installeren of wat voor bizarre bezigheid ook. Een bezigheid die absoluut niet onderbroken kan worden. De genoemde seconde is dan ook meestal op z’n minst een kwartier. Maar uiteindelijk wordt er geluisterd.

Ouders en kinderen kunnen best door één deur. Of niet?

Terug naar de Telekids. De ouders van de pragmatische generatie: dat zijn de babyboomers. De ouders van de Einsteiners zijn de verloren generatie. Ze zeggen dat deze groepen – die dus over en weer een generatie “˜overslaan’ – het doorgaans best met elkaar kunnen vinden, omdat ze een huis én een aantal orií«ntaties met elkaar delen. De babyboomers en de pragmatische generatie hebben veel cadeau gekregen: economische voorspoed, losbreken uit ‘structuren’, steeds meer keuzes. “˜Nee’ is geen antwoord. In beweging komen doen ze alleen als “het eigen leven beí¯nvloed wordt”. Zowel de verloren generatie als de Einsteiners hebben de dingen niet cadeau gekregen (zelf kwam ik in 1985 op de arbeidsmarkt – oma vertelt – en reken maar dat niemand op me zat te wachten). Deze generaties vertrouwen daardoor meer op zichzelf, hebben geleerd voor zichzelf te zorgen en zijn daardoor onafhankelijker. “˜Onafhankelijk’ – dat is iets anders dan “˜individualistisch’. Maar vooral: niet zaniken.

De auteurs van het stuk zeggen: “De Telekidsgeneratie is alleen bereid gezag te accepteren dat zijn bruikbaarheid kan bewijzen en uitleggen”. Hier klinkt de echo van de anti-autoritaire opvoeding. Maar direct ook de blijkbare wanhoop, in de uitspraak dat “˜de onmacht afspat van het vergrijzende deel van de samenleving’ (let op: ze hebben het over hun eigen ouders) en in de grote woorden die gebruikt worden: het gezag moet iets concreets opleveren, authentiek zijn, eerlijk en moedig, een persoonlijke vorm waarvan duidelijk is uit te leggen waarom het nodig is…

Ga fietsen! De wereld is er niet voor jou en gezag is niet iets voor individuen. Gezag – aangesproken worden op regels die je met elkaar hebt afgesproken om het maatschappelijk verkeer een beetje soepel te laten verlopen – is een collectief gegeven. Hoffelijkheid is voor individuen. In Parijs is me al een paar keer opgevallen: als ik in de metro op iemands tenen ga staan, verontschuldigt deze persoon zich. Daar hebben ze begrepen dat je alleen met zovelen op een klein oppervlak kunt samenleven, als je je hoffelijk opstelt. De combinatie van gezag – ik hou me aan de regels, ook als ik het er niet altijd mee eens ben – en onderlinge hoffelijkheid – ik geef je ruimte – laat de samenleving functioneren. Niet dat geblí¨r om persoonlijke legitimatie van autoriteit.

Laten we maar constateren dat deze generatie het ook niet weet.


Delen

About Annemarie Stel

Annemarie Stel is voorlichtingskundige en gedurende 22 jaar gepokt en gemazeld bij de Rijksoverheid, zowel bij ministeries als bij uitvoeringsorganisaties. Zij heeft een achtergrond in ICT en sinds 1992 in arbeidsmarktcommunicatie, als beleidsmedewerker, adviseur, coördinator en campagnemanager, als laatste van Werken bij het Rijk. Sinds 2007 adviseert ze onder de naam Wervingsvisie.nl organisaties over arbeidsmarktcommunicatie, employer branding en recruitment.

 

Wervingsvisie.nl helpt je bij het bedenken wat je nodig hebt, bij het goed formuleren van de vraag en de mogelijke oplossingen. Het ontwikkelen van een arbeidsmarkt- of employer-brandingstrategie is immers een flinke klus, waarbij je het hoofd moet bieden aan veel ontwikkelingen en onderscheid moet maken tussen ‘best practices’, ‘hypes’ en ‘trends’

 

Meer informatie? Kijk op www.wervingsvisie.nl.

1 comment on “Gezag, generaties en gezanik

  1. Pingback: Tweets die vermelden Gezag, generaties en gezanik | HI-RE Interim Blog -- Topsy.com

Comments are closed.