HRM: Blauw: de kleur van de zee in onze Nederlandse spreekwoorden……

Delen

Vandaag sprak ik Jeannine van der Linden -een van oorsprong amerikaanse onderneemster- over het achtergrond van het opzetten van co-work werkplekken. Zij vertelde me over de inlvoed van de zee op de Nederlander en zijn cultuur. Het werd op dat moment “blauw” voor mijn ogen en ik hoorde haar relaas aan.

Jeannine vertelde over de verbinding van Nederlanders met de zee. “Alhoewel de zee een bedreiging vormt voor de mensheid hebben de Nederlanders – in tegenstelling tot inwoners van andere landen – een andere houding ten aanzien van deze bedreiging. Zij bouwen dijken en bedwingen zo de zee. Een waterramp (bijv. het doorbreken van de dijken) brengt Nederlanders naar de dijk/de zee toe in plaats van dat anderen zullen weglopen.” Komt dit misschien omdat we op een “postzegel” wonen en er niet genoeg land is om terug te trekken? Dat er zonder de dijken geen Nederland zou zijn? Jeanine wist het ook niet. Wat haar wel opviel was het volgende: “Die dijken vormen een collectief goed voor elke Nederlander. Ze zorgen er goed voor, geven (historisch gezien) waterschappen en dijkgraven de macht over dit bezit. En als zich een ramp voordoet, gaan ze het collectief oplossen en aanpakken. Nederlanders stellen zelf hun grenzen wel: Zee, tot hier en niet verder!”  Misschien door schade en schande wijs geworden met “De vis wordt duur gekocht” weten Nederlanders dat er samenwerking nodig is om iets (goeds) tot stand te brengen.

Die samenwerking komt vooral tot uitdrukking in het “polderen” wat we doen. Jeanine gaf het verschil tussen Amerikanen en Nederlanders aan. “In Amerika ga je als je het na uitdrukkelijke gesprekken niet tot concensus komt gewoon weg. Land genoeg, je komt elkaar niet meer tegen. Hier in Nederland blijven mensen met elkaar in gesprek. Tot ergernis toe. Ze blijven maar doorgaan met praten. Je vraagt je wel eens af wie en wanneer wordt er nu eens een knoop doorgehakt?” Misschien geloven Nederlanders wel meer in de “maakbaarheid” van de wereld en zijn het “eigenwijze dwarskoppen”. Mensen die willen geloven dat er ook een positieve kant aan iets negatiefs is. Of met Johan Cruijff te spreken: “Elke voordeel hep z’n nadeel!” en vice versa.

Dat iets ook ten goede kan keren, blijkt ook in onze Nederlandse historie verborgen te zitten. Jeanine vervolgt: “Ken je ook het verhaal over die Amsterdamse gevangenis? Of het écht waar is weet ik niet, misschien is het een fabel. In Amerika gaat iemand naar de gevangenis om zijn straf te ondergaan, maar in Nederland proberen ze de criminelen hun leven te laten verbeteren tijdens hun celstraf. Ook bij het verlaten van de gevangenis is er hier – in tegenstelling tot Amerika- nog begeleiding voor de (ex-)gevangenen. Nu heb je altijd van die mensen die niet willen deugen, hun leven niet willen beteren, niet willen meewerken aan programma’s en dwarsliggen. Ook in de Amsterdamse gevangenis. De Amerikanen vertellen elkaar het verhaal dat in de Amsterdamse gevangenis er een speciale ruimte in de gevangenis was voor deze dwarsliggers. Een kelder met een pomp. Je voelt het al aankomen…… Als straf werd de kelder langzaam onder water gezet en de tegenwerkende gevangene moest zelf hard pompen om zijn vege lijf te redden. Hiermee kregen ze menige crimineel in het gareel…..” aldus Jeannine.

Even gechecked bij Wikipedia : De oprichting van het Rasphuis – opgericht door het stadsbestuur van Amsterdam op 19 juni 1589 en geí¯nspireerd door Dirck Volkertsz. Coornherten C.P. Hooft (de vader van P.C. Hooft) – markeerde een omslag in het juridisch denken over het standpunt dat misdadigers alleen gestraft moesten worden. In het Rasphuis werd geprobeerd hen orde en een regelmatig leven bij te brengen. Het Rasphuis was dus bedoeld als een verbeterinstituut. Op het toegangspoortje, dat er nog steeds staat, stond dan ook te lezen: Wilde beesten moet men temmen. Wie niet wilde werken, werd in een kelder opgesloten die onder water kon worden gezet. De gevangene had de beschikking over een handpomp, en moest dus kiezen tussen pompen of verzuipen.De uitdrukking “Pompen of verzuipen” komt hier niet vandaan, maar uit de scheepvaart. Het betekent: alle kracht bijzetten om het onheil af te wenden. Ondanks deze oorsprong van deze uitdrukking versterkt het de (benarde) situatie wel.

Kortom: Blauw is misschien wel de kleur van een FIT: een typisch Nederlandse fit. Een Nederlandse Fit betekent vitaal, flexibel en je aanpassen en verbeteren. Of we nu willen of niet! We zijn nu eenmaal AVAfit!


Delen

About Esmeralda de Vries

Esmeralda de Vries is arbeidsmarkt-watcher en organisatie-socioloog. Met een technische en HRM achtergrond heeft zij vanuit haar bureau E. de Vries Personeelsadviezen een methode ontwikkeld voor strategisch HRM en werkONDERNEMERschap: het AVAfit model. AVA staat voor Afstemming in de Vraag náár en de Afstemming ín werk. Fit staat voor de fits en schakels er tussen. Deze systematiek maakt het mogelijk om stap voor stap strategisch HRM doelgericht te gebruiken. AVAfit is toepasbaar op persoonlijk, HRM, organisatorisch en branche niveau.

Momenteel verricht zij - als buitenpromovenda aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en de Universiteit van Twente - onderzoek naar de omgevingsinvloeden op (nieuwe) arbeidsverhoudingen en een fit SHRM.

Als onderzoeker, blogger en spreker is haar kernwoord "nieuwsgierigheid". Niet alleen speurt zij naar ontwikkelingen op de Nederlandse arbeidsmarkt en vertaalt deze naar praktische acties op de werkvloer, maar laat zij anderen ook nieuwsgierig worden naar de mogelijkheden die deze veranderingen bieden. In zowel gastcolleges op hogeschool en universiteit als (key-note) spreker slaat zij tijdsbruggen tussen alumni & studenten, oud & jong, profit & non-profit, werkgever&werknemer.

Emeralda maakt gebruik van nieuwe mogelijkheden zoals social media. Je kunt haar volgen op Twitter, LinkedIn, Facebook en www.avafit.com .

1 comment on “HRM: Blauw: de kleur van de zee in onze Nederlandse spreekwoorden……

  1. Pingback: Tweets die vermelden HRM: Blauw: de kleur van de zee in onze Nederlandse spreekwoorden…… -- Topsy.com

Comments are closed.