Arbeidsmarkt: Van baan naar baan – of mosterd na de maaltijd

Delen

Volgens een rapport van de SER moet het overstappen van de ene naar de andere baan – indien nodig van de ene sector naar de andere – makkelijker worden. De huidige dynamiek op de arbeidsmarkt vraagt daar om, en als mensen zelf ook een dergelijke dynamiek gaan vertonen, wordt het aantal “˜mismatches’ verkleind, wat weer goed is voor het tegengaan van mogelijke tekorten.

Aanleiding voor het rapport was een vraag (uit 2009…) naar wat heet “arbeidsmobiliteit tussen de publieke en private sector”. Mensen uit het bedrijfsleven die de overstap maken naar het openbaar bestuur, onderwijs of zorg – of andersom. De SER trekt het advies breder, wat niet zo gek is als je twee jaar over een antwoord doet.

“Ondanks verwachte personeelstekorten zal niet iedereen automatisch werk kunnen vinden. Er zullen nog steeds (kwalitatieve) mismatches voorkomen, waardoor in sommige sectoren tekorten en in andere sectoren overschotten ontstaan of voortbestaan”, zegt het rapport. Meer beweging tussen sectoren dus.

De SER geeft vier voorwaarden voor deze baan-baanmobiliteit:

  • goede informatie over de huidige en toekomstige baanmogelijkheden
  • een goed loopbaanbeleid
  • de mogelijkheid om kennis en competenties te kunnen aanleren
  • voldoende zekerheid om een overstap te durven maken

Het zijn belangrijke voorwaarden, zeker. Vooral die laatste, wat feitelijk een rechtspositionele voorwaarde is. Zelf ben ik – bij de Rijksoverheid – drie keer van de ene naar de andere baan overgestapt en iedere keer moest ik ontslag nemen en weer in dienst worden genomen. Dat is natuurlijk onzin, al hield ik – soms na enig aandringen – wel m’n ancií«nniteit.

Mentaliteit

Maar de belangrijkste voorwaarde staat ergens op de laatste pagina van de samenvatting en die riep een reservoir aan herinneringen op. Het gaat om “het creí«ren van een “˜mobiliteitscultuur’.” Het bewerkstelligen van een mentaliteitsomslag. Vijftien jaar geleden studeerde ik op exact dát onderwerp af: hoe kun je mobiliteit faciliteren en “˜vanzelfsprekend’ maken? Tussen verandering en verankering, heette mijn verhaal. En vijftien jaar geleden kwam ik tot ongeveer hetzelfde rijtje aanbevelingen als in dit SER-rapport. Ze hadden zich dus de moeite – en een hoop tijd – kunnen besparen, maar ja.

Intussen zijn we vijftien jaar verder. En ik zal niet huichelen; ik zag m’n eigen aanbevelingen in 1996 somber in. Een mentaliteitsomslag? Ik gaf “˜t weinig kans. Mensen zijn gewoontedieren, zekerheidszoekers die liever staken dan een andere baan zoeken… Maar intussen is de wereld écht veranderd. De ZZP’ers duiken overal op. De gemiddelde verblijfstijd in een baan is gedaald en blijft dalen. Jobhoppers worden steeds minder met de nek aangekeken. De economische crisis heeft veel mensen autonomer en ondernemender gemaakt. En dus denk ik dat óók de SER al in 2009 had kunnen bedenken dat de term “˜baan-baanmobiliteit’ eigenlijk “˜werk-werkmobiliteit’ had moeten zijn en dat de focus op “˜banen’ niet meer van deze tijd is.

Mosterd na de maaltijd dus. Mobiliteit – of de modieuze termen “˜employability’ en “˜flexibiliteit’ – is er al lang. Met alle voors en tegens van dien. Want ik zal nooit de opmerking van m’n toenmalige scriptiebegeleider vergeten: “Mobiliteit kan men krijgen. Maar desintegratie is de prijs”.

 

Meer lezen van Annemarie? Annemarie schreef ook:


Delen

About Annemarie Stel

Annemarie Stel is voorlichtingskundige en gedurende 22 jaar gepokt en gemazeld bij de Rijksoverheid, zowel bij ministeries als bij uitvoeringsorganisaties. Zij heeft een achtergrond in ICT en sinds 1992 in arbeidsmarktcommunicatie, als beleidsmedewerker, adviseur, coördinator en campagnemanager, als laatste van Werken bij het Rijk. Sinds 2007 adviseert ze onder de naam Wervingsvisie.nl organisaties over arbeidsmarktcommunicatie, employer branding en recruitment.

 

Wervingsvisie.nl helpt je bij het bedenken wat je nodig hebt, bij het goed formuleren van de vraag en de mogelijke oplossingen. Het ontwikkelen van een arbeidsmarkt- of employer-brandingstrategie is immers een flinke klus, waarbij je het hoofd moet bieden aan veel ontwikkelingen en onderscheid moet maken tussen ‘best practices’, ‘hypes’ en ‘trends’

 

Meer informatie? Kijk op www.wervingsvisie.nl.

1 comment on “Arbeidsmarkt: Van baan naar baan – of mosterd na de maaltijd

  1. NUmoQuest

    Met gefronste wenkbrauwen lees je een dergelijk epistel als bovenstaande. Niet alleen heeft men twee jaar op een dergelijke formulering, maar van overheidswege heeft men er alles aan gedaan werkgever en opdrachtgever fors tegemoet te komen aangaande ontslag en vrijheid van indienstneming. Even in de marge; Het IMF heeft in 2007 en 2009 Balkenende en Donner gewaarschuwd voor dit traject en gewezen op de gevolgen die zich nu aan het manifesteren zijn….. waarvan akte.

    Dit artikel staat bol van de inconsistentie waarbij men, als belastingbetaler en weldenkend mens met recht en reden moet gaan afvragen hoe het mogelijk is dat men dergelijke miljardenschade continueert. Uiteraard op las van u en mij als belastingbetaler.

    Een heel eenvoudig voorbeeld;
    Een project manager denkt uit opportuniteit, aan de slag te gaan binnen de automatisering. Heeft voorts geen enkele binding met de materie maar even de lijn van het SER volgend, ‘moet kunnen….’. Slagvaardig als deze manager kan zijn gaat deze volkomen mank op die plek daar deze te maken krijgt met gremia en materie waar hij weinig tot niets vanaf weet. Gevolgen? Aanzienlijke zakelijke schade en naam en reputatieschade. Even zinnig nadenken en u begrijpt dat dat nu juist iets is dan men in het bedrijfsleven zoveel mogelijk probeert te voorkomen. Realiteit van alle dag? Een dergelijk manager, die geen affiniteit heeft met de materie, zal niet eens in overweging worden genomen. Een hele heldere en verstandige beredenering.

    Nu de SER beredenering.
    Mijn naam is Wouter Bos. Uiteraard vind ik dat ik een bijzonder goed bestuurder ben. Dat de Nederlandse economie miljarden schade heeft opgelopen…… tja…. daar kunnen we eenvoudig over zijn. De banken crisis. Ja ja… ik weet nog wel dat ik in een interview eens zei dat de Aegon er puissant goed voorstond. Ja ik weet dat die nog geen twee weken later aanklopte om staatssteun. Natuurlijk weet ik dat ze hebben gegoocheld met het kapitaal van hun klanten en de belastingbetaler.

    Maar het is niet zo heel erg om als waker van de belastingbetaler garant te staan voor vele miljarden voor hen die de crisis hebben veroorzaakt? U begrijp het niet zo. Natuurlijk is dat begrijpelijk. Mijn politieke loopbaan? Ik ga me nu wat meer wijden aan mijn gezin en nog maar vier dagen per week werken. Nee natuurlijk heb ik niets met de Balkenende norm te maken. Wat zegt u? Neehee, ik kan niet weten dat mijn werkgever voor 90% uit overheidsopdrachten zijn inkomsten haalt. Mijn toegevoegde waarde? Ehmmmm…….

    Dit ziet er wellicht erg cynisch uit maar wel wat het Ser zegt. We moeten het nog makkelijker maken dat de Balkenende’s, De Bosjes, De van Leertjes van deze generatie erg goed en puissant voor zichzelf kan zorgen en dit ook verwacht van een gezonde weldenkende zakelijke markt.

    Mijn beste criticaster, Donner, Bos, Balkenende, lezer en lezeres……….. even een vleugje dagelijkse realiteit.

    – Het aannemen van personeel
    Nog nooit is dit een heikel probleem geleken als heden ten dage. De praktijk? Een HR specialist die geen kennis en kunde bezit intrinsiek een sollicitant op waarde te schatten. Een externe recruiter die niet de kennis en kunde heeft een sollicitant op waarde te schatten. De werkelijk solliciterende specialist die daardoor niet eens bij de bron van de vraag kan komen en de kans meer dan 75% dat men de juiste vrouw/man niet blijkt te vinden.

    – ZZP-er vs Detavast
    Ben je zzp-er dan is de kans 96% dat u niet in overweging zal worden genomen voor een vaste functie. Heeft u eenmaal de stap gemaakt is dat heel erg jammer voor u. Donner:’ Ja u moet wel moed houden en flexibel blijven, tijden gaan vast voor u keren……’ Realiteit is dat in een aantal sectoren de problemen voor de zzp-er groot blijken en door een ieder knap wordt gebagatelliseerd.

    – Irriele eisen van opdrachtgevers/werkgevers
    Opdrachtgevers en werkgevers klagen steen en been. In voorgaande heb ik al één van de grootste reden genoemd waardoor men niet aan gekwalificeerd personeel kan komen. Voor vrijwel alle posities word een HBO niveau verlangd tegenwoordig, ook voor vele functies waarbij zich met recht en reden afvraagt of dat daar wel zo noodzakelijk is of nut heeft.

    РMeerdere disciplines in ̩̩n functievacature
    Het lijkt een nationale sport geworden dit gebrek aan realiteit voort te zetten in de aanvraag en speurtocht naar personeel. Zo wordt er van een projectmanager ook verlangd dat deze niet alleen koffie kan zetten, de zaak even kan openen en sluiten maar dat deze ook affiniteit heeft met bepaalde disciplines. Dit laatste om even bij te kunnen springen.

    Gevolg? Dat men mensen met een bepaald functieniveau opzadelt met taken die een hogere hiërarchie toebehoren. Zo snijd men natuurlijk ook in de kosten want natuurlijk wordt diegene niet daarvoor betaald.

    – Leeftijdsdiscriminatie.
    “Leeftijdsdiscriminatie is verboden”. Geweldig. Stel dit dan ook onmiddellijk strafbaar zodat een werkgever meteen wordt verplicht een ieder foor een vacature geschikt in overweging te nemen en te spreken. Uiteraard is dit een Gotspe. Gevolg? Ouder dan 45? Dan is de kans dat u een passende werkkring vind minder dan 35% – 40%.

    – De uittocht der babyboomers
    Die is al begonnen en het contingent aan specialisten, oudere specialisten dan wel te verstaan, kijkt nu welwillend en knikkend toe. Zij willen wel eens weten wat de opdrachtgever en werkgever gaat doen aan de oplopende tekorten aan specialisten en goed opgeleid, toegewijd personeel. De tekorten gaan steeds verder toenemen en klaarblijkelijk leeft het nog steeds bij de impotentie van de politiek, incompetentie van de ambtenarij, enige arrogantie van de ondernemer, dat men een situatie in leven houd en tegelijkertijd denkt …………………….

    “Desintegratie is de prijs.”

    Absoluut. Het antwoord? GA als ondernemer weer met beide voeten op de grond staan. Schakel impotente politiek uit. Schuif HR waar mogelijk terzijde. Bespaar op de kosten van recruitment en ga weer rechtstreeks praten met mensen die er verstand van hebben. Dat helpt. Zo voorkom je ‘Desintegratie’. Een pracht woord. Al eens nagedacht over de schade die dat al met zich mee heeft gebracht?

    RC

Comments are closed.