Social Media: Sociale recherche

Delen

Een baanzoekend mens kan door veel ellende achtervolgd worden. Heb je ooit in je leven een stapje verkeerd gezet, dan kun je een functie bij de overheid of als taxichauffeur wel vergeten. Alles wordt opgeslagen, zo ongeveer tot het einde der tijden. Hetzelfde geldt voor internet, dat ook een geheugen heeft als een olifant. Iedereen (?) weet dat je een beetje moet oppassen met de zaken die je op Hyves of Facebook zet, omdat werkgevers daar steeds vaker een kijkje nemen bij sollicitaties.

Maar inmiddels hoeven die werkgevers dat niet eens meer zelf te doen. Onder de titel Social Media History Becomes a New Job Hurdle wijdt The New York Times een artikel aan een nieuw fenomeen: “˜Social Media Background Checks’. Een antecedentenonderzoek op sociale media. Een online vorm van bedrijfsrecherche. Door een bedrijf dat daarin “˜gespecialiseerd’ is.

Naar eigen zeggen richt dit bedrijf – Social Intelligence genaamd – zich vooral op “online evidence of racist remarks; references to drugs; sexually explicit photos, text messages or videos; flagrant displays of weapons or bombs and clearly identifiable violent activity”. Dat klinkt allemaal heel redelijk. En waarom zou een werkgever geen gebruik mogen maken van informatie die toch al publiek bekend is? Wel, dat mag een werkgever niet, om dezelfde reden waarom ze er niet naar mogen vragen bij een interview. Privacyregels.

Strafbaar

We hebben in dat opzicht natuurlijk veel zelf in de hand. Het publiceren van vijftien pagina’s over jezelf met wapens of het uploaden van een foto waar je trots poseert voor je illegale wietplantage is niet verstandig; wie dat doet, vraagt luidkeels om moeilijkheden, ook bij het verkrijgen van een baan… Maar wat als je via Facebook je zwangerschap meldt aan familie overzee? Of lid bent van een patií«ntenforum? Dat soort informatie – die wél relevant is voor mensen – plopt natuurlijk ook op, maar heeft niets te maken met de vraag of iemand wel of niet geschikt is voor een baan.

Achtergrondinformatie opvragen is prima – niemand wil een veroordeelde pedofiel voor de klas zien staan. Of een fraudeur met budgetten laten werken. Dergelijke feiten zijn niet voor niets strafbaar. Maar dat geldt niet voor racistische overtuigingen, kinderwensen of seksuele geaardheid – daar heeft een werkgever niets mee te maken. Al dat gewroet – zelf of via zo’n “˜sociale rechercheur’ – zorgt ervoor dat het internet verwordt van een plek waar mensen veilig ideeí«n, informatie of hobby’s konden uitwisselen, tot een plek waar zelfcensuur straks nog de enige manier is om í¼berhaupt voor een baan in aanmerking te komen. Het zou bijna een reden zijn om de boel maar helemaal vaarwel te zeggen. Alleen… Wat concludeert een werkgever over een kandidaat die nergens op internet te vinden is?

Meer lezen van Annemarie Stel? Annemarie schreef ook:


Delen

3 comments on “Social Media: Sociale recherche

  1. Pingback: Recruitment: De fietsende recruiter | HI-RE Social Medium

  2. NumoQuest

    Ik ben als IT specialist bij menig traject van het internet betrokken vanaf de begintijd dat we nog in konden bellen met een traag modempje. De tijd dat er veel kon en niets was gereguleerd. Langzaam aan heb ik het internet zien groeien, toepassingen en verbindings mogelijkheden zien toenemen tot hetgeen wat er vandaag de dag is.

    In 1997 al zijn we bezig geweest, o.m. voor de Shelle en ABN-Amro, basale gebruikers protocollen op te stellen van de do’s and don’ts op het internet. In den beginnen had dit een zakelijk karakter ter bescherming van de naam van de zaak en welke data er over het net werd verzonden. Je kon immers niet zomaar uiterst precaire documenten over en weer sturen via zoiets als hotmail.

    Daaruit zijn vervolgens weer andere beveildigder verbindingen voort gekomen. We hebben in die ontwikkeling naar nu, ook de eerste ‘social media’ zich zien ontwikkelen. Programma’s als MSchat, Mirc, Yahoo messengen en MSN, hebben allemaal aan de voet gestaan van hetgeen nu de social media is gaan worden.

    Vervolgens kregen we media zoals Plaxo, Xing, Linkedin, Hyves e.d. en konden we ons zelf aan de wereld laten zien. Bij dit laatste bleek niet iedereen op de hoogte van een paar eenvoudige regels om groot leed te voorkomen. Die zijn heel eenvoudig uit te schrijven.

    1. Internet is een spiegel. Zoals jij jezelf ziet ’s morgens, zo ziet iedereen jou als je naar buiten stapt.

    Voor je naar buiten stapt weet je dat je je kleding controleert, je haar fatsoeneert en je tanden hebt gepoetst. Je wil namelijk at iedereen je van je goede kant zien.

    2. Bezint eer je print

    In andere woorden, denk even na wanneer en waar je iets op het internet zet. Of dit ergens een reactie op is, blog of forum. Ook wanneer je denkt dat het aantal mensen dat het kan lezen beperkt is. Internet is een open medium en IEDEREEN kan zien wat jij achter laat. Nu en later. Zo eenvoudig is dit.

    3. Voorkomen is beter dan genezen.

    Laat ook op het net niet zien wat je anderen niet zou willen laten zien. Hetgeen je namelijk publiceert is in de regel moeilijk te verwijderen, ook al zegt men het te hebben verwijderd.

    4. Behandel anderen zoals jij graag behandeld zou willen worden

    Internet is een ‘afstandelijk medium’. Dat hou o.m. in dat grapjes soms anders geinterpreteert kunnen worden dan jij ze bedoeld. Houd daar rekening mee.
    Mensen die dit naar jou toe minder leuk doen kun je in de regel heel eenvoudig, op verschillende manieren, blokkeren. Wanneer dit ernstige vormen aan zou nemen, denk bijvoorbeeld aan stalken, kan een beroep doen op bestaande wetgeving.

    5. Houd prive en zakelijk gescheiden

    Ieder heeft recht op een eigen mening en een eigen identiteit. Helaas is het zo dat de sociale media de lijn heeft doen vervagen tussen prive en professioneel. Soms moet je extra stappen nemen dit goed te kunnen scheiden. Dat heeft dan voornamelijk te maken dat je mensen/organisaties al of niet toegang kunt geven tot jouw medium.

    Protocollen
    Het is verbazingwekkend hoeveel, ook grotere, organisaties basale protocollen wat het gebruik van sociale media betreft, nog steeds niet goed heet gepropageerd en gepubliceerd, laat staan geimplementeerd. Hier valt, me dunkt, nog veel te verbeteren.

    Wellicht een schone taak voor o.m. HR?

    – Valkuilen bij het gebruik van sociale media als recherche middel.

    Hoe zeer ik ook zou willen begrijpen zelfs billijken, dat je bepaalde typen mensen voor bepaalde functies uit sluit, wil ik ook hier bijzondere kanttekeningen plaatsen bij het gebruik van de sociale media als recherche middel. Enkele hele eenvoudige voorbeelden;

    – Facebook
    Facebook is een eenvoudig laagdrempelig social medium. Een van de dingen die je op FB ook kunt is spelletjes spelen. Als goed ingevoerd in de materie IT, ben ik erg ambulant en kan me zomaar op verschillende plaatsen bevinden.

    Thuis staat de verbinding mat de kabel dan ook altijd open. Ogenschijnlijk ben ik dan ook altijd on line. Niets te verbergen denk je dan. Ik heb een nichtje en een neefje, die hebben dat thuis helaas niet, komen dan ook graag tussen de middag een boterhammetje eten, kunnen ze even on line een spelletje doen.

    Dat doen ze ook wanneer ik er niet ben, onderweg, of wanneer zij gewoon een paar uur van school vrij zijn. Iedereen kan gewoon op mijn FB kijken en ziet dus dat mijn account erg actief is met spelletjes. Wat gaat men hier uit concluderen?

    – Persoonlijke voorkeuren en inzet
    Een familielid is door een hersenbloeding om het leven gekomen. Ik heb bijzonder dicht bij hem gestaan. Ook hoe alles is gegaan staat mij bijzonder na, ook heeft het de nodige sporen achter gelaten. Nu ontdek ik een aantal fora waar men erg veel met onderwerpen zoals aneurisma en hersenbloedingen bezig is. Wat gaat men hier uit concluderen?

    – Persoonlijke voorkeuren en inzet
    Ik heb een persoonlijk en warm gevoel bij het Rode Kruis maar ook verenigingsleven. Ik ben van veel clubjes gewoon belangeloos lid. Wat gaat men hier uit concluderen?

    – Identi ty theft
    Het stelen van iemands identiteit, om die vervolgens, gekopieerd en wel, met dezelfde contacten en vriendenkring, op dezelfde sociale media on line te zetten, is allang geen nieuw verschijnsel meer. Het is zelfs moeilijker vaak, om een dergelijk account gesloten te krijgen, indien het je overkomen is, dan je er invloed op kunt uitoefenen.

    Gedragingen op het internet, kunnen allang niet meer klakkeloos aan de ‘naam houd[st]er’ worden gekoppeld. Immers, er is met grote regelmaat spraken van een ‘facade’ die de persoonlijke lading allang niet meer denkt. Mocht u bedenken dat dit maar sporadisch voor komt, dan wil ik u graag van wat cijfers bedienen.

    Op dit moment is het percentage geconstateerde gevallen van identiteit diefstal bij sociale media gestegen tot meer dan 7%. Dat getal is stijgende. Dat betekend dus dat de kans aanzienlijk word dat er iemand is, die ten tijde van het tikken van deze reflectie, mijn identiteit met gemak kan klonen waarvan ik misschien de komende weken niet eens zal weten dat dit zo is.

    Ook die gegevens kunnen met gemak blijven floreren op het internet met alle gevolgen van dien. Ik challenge u lezer[es] bijzonder graag dat wanneer u gebruik maakt van de social media als controle middel, 99% van u niet de stap zal zetten aan de volgende wetmatigheid te denken…….

    ‘Never Asume, Always Verify’ It Safes!’

    Waarmee ik wil zeggen grote reserves te hebben bij het gebruik als het internet als onderdeel van mijn recruitment of HR strategie. Ik heb vaak over dit onderwerp gesproken en kan u vertellen heel veel zeer eigengereide egootjes tegen ben gekomen die vrijwel overal een antwoord op hadden. Ik zou het risico niet willen nemen een goede kandidaat te moeten beoordelen op diens [on]vermogen te twitteren bijvoorbeeld, en hem of haar daarom niet als goede kandidaat te overwegen.

  3. Pingback: AMC: Ik heb geen employer brand, dus ik besta niet | HI-RE Social Medium

Comments are closed.